Tek mutlu olmaya çalışmak çok saçma değil mi?

Tek yaşanmaz

Biyolojik olarak çiftiz. Kadın var ve bir de erkek var. Bu iki cinsiyet, aralarında duygusal bağ oluşturabiliyor ve tarih boyu böyle olmuş. Duygusal bağ oluşturduğun insanla da evleniyorsun, hayatı beraber yaşıyorsun. Bunun normali bu. Fakat insanları çift yaratıp, tek bırakmak Tanrı'nın suçu

Hayır yaşım 15 falan değil. Yüzeysel düşünüyorsam, doğrusunu gösterebilirsin

İnsanlar neden arkadaşlık, aşk ilişkileri kuruyor o zaman? Tek başımıza mutlu olabiliyorsak bunlara ne gerek var ki?

İşte ben de onu söylüyorum. Ben şu an o belli bir yerdeyim. Yalnız olmak istemiyorum

Erkek olarak 1 tane var o da 4-5 saat uzaklıkta. Kız olarak var ama sanal olarak var. Ben reelde de buluşabileceğim kız arkadaş istiyorum.

2 arkadaşım var kısacası

Denedim. Olmuyor. Kimse sosyalleşmek istemiyor. Yani insanlarla tanışmaya çalışıyorum ama istemiyor ki kimse.

Sohbet etmeye çalışırken onlar böyle gergin hissediyor ve öyle yansıyor yüzlerine ben de onlar gerilince yanlış bir şey yaptığımı düşünüyorum ve ben de geriliyorum. Çok fazla konuşamıyorum.

Ben her zaman güler yüzlüyümdür. Ama olmuyor sanırım ya. Yani artık bir şeylerin olması için çabalamaktan yoruldum. Kaderimi sevmiyorum, beğenmiyorum. Buna hakkım var bence. Çünkü hayatta bir şeylerin olması için hep ben uğraşıyorum, hep ben çabalıyorum. Örneğin; sosyalleşmek için çırpınıyorum. Bazı insanlar tesadüfen rastladıkları insanlarla ömür boyu mutlu olabiliyor. Bu yüzden kaderimden nefret ediyorum.

Akışına bırakmak = mutsuz olmak, zaman kaybetmek

Bir çok insan akışına bıraktı bu zamana kadar. Benim seçeceğim yöntemi seçtiler ve yıllar boyu yalnız kaldılar, mutsuz oldular. Ben daha gencim ve akışına bırakıp zaman kaybetmek istemiyorum.

Fakat benim şu an ihtiyacım var. Üzgün olsan, "sıkıntı yok ya şimdi mutluluğa gerek yok biraz üzgün olalım da ileride mutlu oluruz" der misin? Demezsin. Ben de öyleyim. Benim şimdiye ihtiyacım var.

Tamam

Bir noktaya kadar mutlu olacaksın