Yalnızlık ve çaresizlik içinde boğulmak?

Son zamanlarda herşeyin neden bu hale geldiğni düşünmeden edemiyorum ve yaklaşık son 7- 8 senedir ne yaparsam yapayım bu yalnızlık içinde gittikçe daha derine batıyorum, sesim her geçen gün daha azalıyor, isteklerim ve hayallerim giderek yok oluyor. Kendimi umutsuzluk kapanına kısılmış hissediyorum. Bu güne kadar kimi sevsem kimden bir medet umsam (sadece ikili ilişkiler değil) hep elimde kalıyor, tutmaya çalıştığım dal kırılıyor. Sayısız kere bir kızla ilişki kurmaya, konuşmaya çalıştım fakat nedense hep beni ötekileştirdiler ve konuşmak dahi istemediler. Belli bir yerden sonra umudumu kestim sanırım denemeye dahi teşebbüs ettemiyorum artık bundan dolayı uzun bir süredir sosyal medya hesaplarımı kapalı tutuyorum (Instagram, sc vb.)
Çoğu zaman bundan dolayı ağlıyorum (bulduğum her fırsatta) ve allaha dua ediyorum fakat ne bir gelişme var nede bir cevap, dua ede ede boğazım kurudu ne yapacağmı şaşırmış durumdayım sanki beni hiç duymuyormuş gibi hissediyorum, hiçbir değerim yokmuş gibi hissediyorum, hiç mutlu olamayacakmıyım ben? Yüksek ihtimalle ailemi soracaksınız onlarda pek umursamıyor heleki abim bulduğu her fırsatta dalga geçiyor halimle, diğerleri ise pek umursadığı yok. Küçüklüğümde de hep dayak yediğmi hatırlıyorum gerek aile bireyleri tarafından olsun gerek dışarıdakı rastegele çocuklar tarafından olsun. Bu yaşadıklarım aklıma geldikçe nefesim daralıyor, göğüsüm ve kalbim sıkışıyor, umudu giderek kaybediyorum sanırım çok uzak olmayan bir süre sonra intihar edicem gibi duruyor, buna bir ömür boyu dayanabileceğmi düşünmüyorum.
Biliyorum intiharın büyük bir günah olduğnu, belki bir ihtimal affedilirimde herşeyin neden böyle olduğnu öğrenirim.

Bu yaşadıklarım çok kötü bir insan olduğumdan dolayımı oluyor? Açıkcası hiç sanmıyorum elimden geldiğince her yardıma ihtiyacı olan insanlar ve canlılara yardım etmeye çalışıyorum.

Özetle tek istediğim sevginin ne olduğnu bilmeyen aciz bir kulun sevgi arayışından başka bir şey değil.

Biraz uzun olmuş olabilir.