Kendimde güzel işler için potansiyeller görüp fark edip, yapabilmek için güç elde edemiyorsam ne yapmam gerek?

Farkındalığım git gide artıyor ve potansiyellerimin farkına varıyorum. İçimden yapmak da geliyor. Ama gerçekleştirmek için asla ayağa kalkamıyorum. Kalktım harekete geçtim ama yeterli değil. Daha fazlası için güç bulamıyorum. Daha doğrusu o gücü açığa çıkaramıyorum. Bunların bilinç altında bir çok sebebi vardır eminim ki. Kimse durup dururken gücünü kaybetmez. Neden gücümü kaybettiğimi zaten biliyorum gerçi, sebepler belli ama çok zaman geçti, artık kendine gelebilmelisin, gücünü toplayabilmelisin diyorum kendime. İşte bu kadar zaman geçmiş olmasına rağmen hâlâ bilinç altında bir yerlerde bana engel olan bazı travmatik durumların olduğunu hissediyorum. 5 yıldır hiç bir şey için çaba harcamadım. Orada mı koptu bazı şeyler acaba. Hareket etmedikçe güçsüzleşirsin, işlemeyen demir ışıldamaz. Bunu mental olarak da yaşıyorum belki de. Tam bir şeye karar veriyorum, onu yapacağım gelişeceğim ve potansiyelimi ortaya çıkaracağım diyorum, bir şey engel oluyor içimde. Sanki en ufak kötü olay veya moral düşüklüğü bana yapamazsın dercesine içimde yankılanıyo. Bir şeylerin değişmemesinden ve beni aslında bir hiç sananlara ben çok şeyim diyememekten yoruldum. Bazen hiçlik de yoruyor. Özgüvensizlik değil bu başka bir şey. Hepimiz bir Hiç'iz o ayrı ama hepimiz de aynı zamanda çok şeyiz kendi içimizde. Keşke bunu bazı insanlar idrak edebilse de bir şey yapmayana HİÇ gözüyle bakmasa. Benim hikayem kendi içimde ama bu hikaye öyle ya da böyle yazılmalı artık. 33'ten sonra bir şeyler için can atıp, içten içe bir şeyler için çalışıp güç ve destek bulamamak ne kadar zormuş. Çok yorucu. Tek başına yapabilirsin lafı da bazen doğru değil. Kimse elinden tutan birinin olmasını bırak, elini iten birileri (biri) varken o gücü yakalayamaz bence..

Glow up'a ihtiyacım var ✨🥀