Zaman zaman zihninizi sarıp sarmalayan, hüzün verici düşünceler var mı?

Evet, zaman zaman böyle düşünceler gelip beni yakalıyor ve içimde tatlı-acı bir sızı bırakıyor. Özellikle yalnız kaldığım anlarda, geçmişte yaşadıklarımı, kaybettiklerimi ya da yaşayamadıklarımı düşünüp içimi bir hüzün kaplıyor. Keşke dediğim anılar, özlediğim insanlar ve içimde tamamlanmamış kalan hikâyeler zihnimde dolanıyor. O anlarda biraz buruk olsam da kendime dürüstçe baktığımda, hüznümün beni ben yapan, bana derinlik kazandıran bir duygu olduğunu fark ediyorum. Bazen bu hüzünle barışmak, bazen de ondan kaçmak istiyorum ama en güzeli, onu olduğu gibi kabullenip yoluma devam etmek oluyor. Çünkü biliyorum ki hayat hem hüznü hem de sevinciyle bir bütün.