Hayatınızda en utandığınız an ne zamandı?

Ortaokul zamanındaydı. "Bir gün okulda öğretmenimiz bir sınavdan sonra sınıfta birkaç öğrenciyi çağırıp, sınavları hakkında geri bildirim verecekti. Ben de diğer öğrenciler gibi sıradaydım ve sıra bana geldi. Öğretmen, 'Başarılı bir sınav geçirmişsin, ancak bir kısmını yanlış yapmışsın. Birkaç soruyu yanlış cevaplarsan, soruyu tekrar gözden geçirmelisin,' dedi. Ben de 'Evet, öğretmenim' dedim. O sırada öğretmen, yanlış yaptığım soruyu tam olarak anlatmaya başlamıştı ve ben yanlış soruyu bildiğimi düşündüm. Hızla ona cevabımı söyledim. Ama öğretmen bana bakarak, 'Hayır, o sorunun cevabını doğru vermedin,' dedi. Ben de 'Ama öğretmenim, ben doğru yapmıştım,' diye ısrar ettim. O an öğretmen kağıdımı eline alıp dikkatlice inceledi ve gerçekten de yanlış cevap verdiğimi fark etti. Üzerinde hata yaparak ısrarcı olduğum için öyle utandım ki, herkesin gözleri üzerimdeydi. Sınıf arkadaşlarım da gülmeye başladılar. Öğretmen biraz gülümsedi ve 'Bazen bizler de yanlış yapabiliyoruz,' dedi. Ama o an her şey birden yavaşladı ve bir şekilde tüm gözler bende olduğu için utancım gözlerimden okunuyordu. O an sınıfta olduğum kadar, içimdeki utancı kimseye açıklayamadım. O kadar basit bir hata ama o kadar büyüdü ki."

Hayatımda en utandığım an, herkesin içinde kendimi hiç beklemediğim bir şekilde rezil hissettiğim zamandı. Bazen yanlış bir şey söyleyip ortamın buz gibi olduğu anlar oldu, bazen de dikkatsizliğim yüzünden saçma sapan bir duruma düştüm. O an içimden yerin dibine girmek gelse de zamanla bunun sadece küçük bir anı olarak kalacağını fark ettim. İnsan her zaman kusursuz olamaz, bazen hata yapar, bazen de kontrol edemediği şeyler yaşar. Önemli olan o anı fazla büyütmemek ve kendine takılmadan devam edebilmek.