Yeni insanlarla tanışmaya hevesin var mı?

Yeni insanlarla tanışmak bazen heyecan verici, bazen de yorucu oluyor bana. Bir yanım, yeni insanlarla farklı bakış açıları ve hikâyeler keşfetmeyi sever. Ama diğer yanım, çoğu insanın bir süre sonra birbirine benzediğini düşünüyor. Herkesin temel dertleri, sevinçleri, hayal kırıklıkları benzer aslında. İlk başta farklı gibi gelen insanlar bile zamanla tanıdığım birine benzemeye başlıyor. Yine de nadiren de olsa öyle biriyle karşı karşıya geliyorum ki beni gerçekten şaşırtıyor, düşündürüyor, hayatıma renk katıyor. Bu ihtimal bile yeni insanlara kapıyı tamamen kapatmam demem için yeterli oluyor. Ama eskisi gibi hevesli miyim? Sanırım değilim. Çünkü artık kimseyi olduğu gibi değil, olabilecekleri ile değerlendiriyorum.

Arkadaş canlısı tabiatımdan dolayı herhangi bir vesile ile denk gelen dostluklara, tanışmalara kapım açık...

Bâzen günümün yoğunluğu sebebiyle bu dostluklara ayıracak bir vaktim olmayabiliyor, hal hatır sormaya da...

Ancak yine de kapıyı kapalı tutmayı doğru bulmuyorum

Her ne kadar bazı şeylere hevesim kırılmış olsa da...

Askine hareket ediyor gibi gözüksemde...

Elbette.
Her zaman.
Yeni yüzler , yeni fikirler her zaman yeni bakış açısı demektir.
Fakat kendini farklı zannedip tıpkısının aynısı gibi hareket edenler hariç.
Çokta uzun sürmüyor zaten.