Hayatın toz pembe olmadığını ne zaman anladınız?

Bir çok kez anladım aslında lakin şimdiki yaşımda daha net anladım bunu, daha çok içselleştirdim, çocukken en sevdiğim renk pembeydi, büyüdükçe sevdiğim renk bile değişti, artık en çok sevdiğim renk sarı, bir tatlılığı var sarı rengin. Sevdiğim renk bile artık pembe değilken hayatı toz pembe göremiyorum. Aslında hayatın toz pembe olmadığını ilk anladığımda 24 veya 25 yaşlarındaydım, ilk kez şarkı dinleyip dans ederken ağlayıp ara verdim, uzunca bir süre Olmazsan Olmaz Büyümez Çiçeklerim şarkısını dinlemedim, küstüm belki de o şarkıya, çünkü o şarkıyı dinleyip dans ederken ağladım, Sezen Aksu'nun Küçüğüm Daha Çok Küçüğüm şarkısı ne kadar da anlamlıymış, hayatın toz pembe olmadığını anladığımda o şarkıyı içselleştirerek dinlemiştim. Sonra 27 yaşında da anladım, içimi çeke çeke o odada ağlarken, arkamdan dönen oyunları gördüm, bana nasıl tuzak kurulduğunu, kendimi nasıl savunamadığımı, o odada ağlayan halimi İlhan İrem'in Konuşamıyorum şarkısı ne de güzel anlatmış, şarkılar bizi anlatıyor, çünkü o şarkıları yazanlarda hayatlarının bir evresinde hayatın toz pembe olmadığını görüyor, devamlı inanıp inanıp pişman olduğumda da anladım ve artık kimin yalan söylediğini şıp diye anlıyorum, amacını anlıyorum, büyümek böyle bir şey, umursamıyorsun büyüdükçe. Sınırların oluyor, keskin çizgilerin oluyor büyüdükçe lakin tam anlamıyla şimdiki yaşımda anladım her şeyi, kendimi de. İyi bir şey de hayatın toz pembe olmadığını görmek , şimdi daha neşeliyim, hatta kendimle alay bile ediyorum, en önemlisi kendimi kandırmıyorum, kötü kişileri iyi niyetimle beyaz renge boyamıyorum , sahip çıkıyorum kendime, çünkü arada bir yanılsam da hayatı ve insanları okuduğumu düşünüyorum