Yanında çocuklaşabildiğiniz biri var mı?

Yanında çocuklaşabildiğim kişi kesinlikle annem. Onun yanında hala küçük bir çocuk gibi hissediyorum. Ne kadar yaş alsam da, annemin yanına gidince eskiye dönüyorum. Bazen onun dizine yatıp saçımı okşamasını isterim, bazen de çocuk gibi şımarıp espriler yaparım. O da bana hep anlayışla yaklaşır. Birlikte güldüğümüz anlar, sanki geçmişe açılan bir kapı gibi… O yüzden annemin yanında hep en saf, en doğal halimle kalabiliyorum.

Şöyle ki; her zaman ve mekanın kendince sorumlulukları vardır. Hem bu zaman ve mekânın sorumluluğunu taşıyabilen, buna paralel olarak Allah katındaki sorumluluğun da bilincinde olan, bunu taşıyabilen,
Sevdiklerim, samimi, olgun, dürüst, alçakgönüllülerin bulunduğu güzel bir Topluluk var... Hamdolsun. Böylelerin yanında ancak gerçek manada sorumluluk psikolojisini bir kenara bırakıp çocuklaşabiliyorum