İnsan psikolojisini en çok ne bozar?

İstemeyerek oldu ve hâlâ devam ediyor maalesef bazı şeyleri aşamadığım için kendimi hep eve kapattım senelerdir evden dışarı çıkmıyorum gençliğim hep eve kapalı geçti

Maalesef çıkamıyorum dışarı çıkmak bana korkunç geliyor ve utangaçlık çekingenlik kaygı endişe hali oluyor bunu aşamıyorum dışarı çıkmaya her zaman ihtiyacım vardı ama maalesef ömrümün en güzel yılları eve kapalı geçti gençliğimi hiç yaşayamadım dışarıdan mahdum kaldım kendimi istemsizce eve kapattım senelerdir evde sıkılarak bularak yaşıyorum senelerce eve kapalı yaşamak beni fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik her yönden olumsuz etkiledi yaşadığımı bile unuttum ama mecbur dayandım hâlâ dayanıyorum

Psikolojik destek hiç almadım bence çocukluk ve ergenlik dönemlerinde destek alsaydım faydalı olurdu ama artık faydası olacağını düşünmüyorum kendimi dışarıya hayata yabancı hissediyorum gençliğimi hep evde geçirdim ve maalesef ömrüm evde tükeniyor

Ben kendimi hayata çok geç kalmış hissediyorum

Ama hayatı kaçırdım gençliğimi yaşayamadan kaybettim en verimli en güzel yıllarım ziyan oldu hiçbir şey başaramadım kazanamadım yaşayamadım kendimi hayata karşı yetersiz güçsüz hissediyorum

Yapamıyorum senelerdir istemeyerek eve kapalı yaşıyorum dışarıdan korkuyorum insanlardan utanıyorum çekiniyorum öz güvenim yok açılamadım kendimi hayata yabancı kalmış gibi hissediyorum senelerce eve kapalı yaşamaktan sağlığım da bozulmaya başladı temiz havada yürüyüş bile yapamadım

Terapinin bir faydası olacağını düşünmüyorum ki zaten imkanım da yok alamam ve uzmanla görüşmeye kendimi anlatmaya bile cesaret edemem burada kendimi yazarak ifade edebiliyorum ama yüzyüze zor

Teşekkür ederim bilmiyorum zor gibi

Adım atamıyorum ki adım atsam da gerisi gelmez çünkü hayata karşı çok güçsüz yetersiz kaldığımın farkındayım

Evet ama bu yaşıma kadar hep güçsüz kaldım artık güçlü biri olacağımı düşünmüyorum

Evet yok ama ben çocukluğumdan beri utangaç çekingen içime kapanık güçsüz zayıf yetersiz başarısız biriyim hiç açılamadım kendimi aşamadım bence çocukluktan itibaren kişiliğim öz guvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi kendimi hep geri çektim her yönden pasif kaldım yetişkin bir insanım ama hayata karşı güçsüz yetersiz biriyim bunun farkındayım böylece yaşlanıyorum hiçbir şey değişmiyor

Bilmiyorum bu yaştan sonra değişmek zor gibi hayatı en baştan yanlış yaşadım

Her şey gelip geçici önemli olan bunun bilincinde olmak