Hangi durumda yanına yaklaşılmaz?

Beni gerçekten tanıyanlar bilir ki, ümitsiz, kararsız ve alıngan olduğumda yanımda olmak pek de kolay değildir. Böyle anlarda içimde fırtınalar kopar, ne yapmam gerektiğini bilemez, en ufak bir söz bile içimi incitebilir. Kendi kendime çözüm ararken, dışarıdan gelen her yorum ya da iyi niyetli öneri bile bazen beni daha da karmaşık bir ruh haline sokabilir.

Bu durumdayken yanımda olan insanlar çoğu zaman nasıl yaklaşmaları gerektiğini bilemezler. Bir an destek bekliyor gibi görünsem de, diğer an tamamen kendi içime çekilip sessiz kalabilirim. Ümitsizlik içimde büyüdüğünde, hayata dair inancımı kaybetmiş gibi hissederim ve bu da kararsızlığımı daha da artırır. Hangi yolu seçmem gerektiğini, neyin doğru olduğunu bilmek isterim ama zihnimdeki sesler birbirine karıştığında adım atmak iyice zorlaşır.

Alınganlığım ise tüm bunları daha da karmaşık hale getirir. Normalde hiç takılmayacağım bir söz, tam da o an canımı yakabilir. Bazen karşımdaki kişinin kötü bir niyeti olmadığını bilsem bile, o kelimeler içimde yankılanır ve beni düşündürmeye başlar. Kendimi ifade etmekte zorlandığım bu anlarda, biri yanımda olsa da olmasa da, iç dünyamda kendi savaşımı veririm.

Böyle zamanlarda bana yaklaşmak, sabır ve anlayış gerektirir. Sadece sessizce yanımda duracak, beni değiştirmeye çalışmadan, hissettiklerimi olduğu gibi kabul edecek birine ihtiyaç duyarım. Ama çoğu zaman, en iyisi biraz zaman tanımak ve benim kendi içimde dengeyi bulmamı beklemektir.

Uykum bölündüğünde.