Zamanını yönetebiliyor musun?

Zamanımı yönetebiliyor muyum? Hayır. Yönetmek şöyle dursun, bazen zamanın beni yönettiğini düşünüyorum. O akıp giderken ben peşinden koşuyor, yakalayamıyor, sonra yorgun düşüp bir köşeye oturuyorum. Saatler, günler, haftalar birbirini kovalarken ben hâlâ bazı işleri yetiştirmeye çalışıyor, bazılarını ise erteliyorum. "Şu işi yapmam lazım" diyorum ama bir bakıyorum, zaman çoktan başka bir noktaya varmış, ben ise olduğum yerde sayıyorum.

Zaman yönetimi denilen şey, kulağa çok güzel geliyor. Planlar yapılıyor, saatler belirleniyor, öncelikler listeleniyor. Ama iş uygulamaya gelince, her şey karmakarışık oluyor. İnsan, hayatını bir Excel tablosu gibi düzenleyemez ki. Bazen ufacık bir olay, tüm programı altüst eder. Bir telefon gelir, bir mesaj düşer, bir anlık duygu değişimi her şeyi bozar. “Tam şunu yapacaktım” dersin ama yapmazsın. Çünkü bazen insan sadece öylece oturup dalıp gitmek ister.

Bir de zamanın getirdiği tuhaf bir yanılsama var. Erteleriz, çünkü zamanın hep bizimle olacağını düşünürüz. “Sonra yaparım” deriz, ama o "sonra" hiç gelmez. Bir bakmışız, fırsatlar geçmiş, anılar solmuş, yapılacaklar listesi yerinde duruyor ama biz eski biz değiliz artık.

O yüzden belki de zaman yönetimi dediğimiz şey, her dakikayı verimli geçirmek değil, zamanla barış içinde yaşamayı öğrenmektir. Onu bir düşman gibi değil, bir dost gibi görmek, bazen ona teslim olmak, bazen ona meydan okumaktır. Çünkü insan ne yaparsa yapsın, zaman hep akacak. Önemli olan, o akışın içinde kendini kaybetmemek, belki de bazı anlarda durup “Tamam, şimdi gerçekten yaşıyorum” diyebilmektir.