Sigara mı daha zararlı yoksa yalnızlık mı daha zararlı?

Şimdi, önce şunu düşünelim: İnsan dediğin varlık nefes alır, konuşur, güler, ağlar, bazen de saçma sapan şeyler yapar. Mesela sigara içer. Sonra bir noktada ciğerleri “Yeter artık!” diye isyan eder. Ama yalnızlık? O daha sinsidir. Sessiz sessiz yaklaşır, hissettirmez kendini. Bir bakmışsın, biri ciğerlerini söndürmüş, diğeri içindeki ışığı. Hangisi daha zararlı? Asıl soru bu.

Sigara içersen ne olur? Önce bir keyif verir. “Oh, iyi geldi,” dersin. Ama işin kötüsü, bu keyif hep bir sonraki sigarada gizlidir. O yüzden bırakamazsın. Yalnızlık da öyledir. Başta “Bana kimse lazım değil,” dersin. Sonra bir gün gerçekten kimsenin kalmadığını fark edersin. İşte o zaman başlar asıl dert. Çünkü sigarayı bırakmanın yolları vardır. Ama yalnızlığı bırakmanın yolları o kadar net değildir.

Şimdi diyelim ki bir adam var. Bu adam sigara içiyor ama etrafı dostlarla dolu. Güle oynaya dumanını savuruyor, şakalaşıyor, bir şeyler anlatıyor. Bir de başka bir adam düşünelim. Hiç sigara içmiyor ama yapayalnız. Sabah kalkıyor, sessizlik. Akşam yatıyor, sessizlik. Hangisi daha sağlıklı? Tıp der ki “Sigara içen zarardadır.” Ama psikoloji der ki “Tek başına kalan daha büyük tehlikededir.” Çünkü insan dediğin nefes almak kadar konuşmaya, paylaşmaya da muhtaç.

Şimdi gelelim sonuca. Ne sigaraya ne de yalnızlığa bağımlı olmak lazım. Sigara içmeyelim, tamam, eyvallah. Ama sigarayı bırakırken de yalnızlığı seçmeyelim. Çünkü insanı öldüren şey bazen ciğerini dolduran duman değil, içini kemiren sessizliktir. O yüzden ne yapıyoruz? Kendimizi dumana da, sessizliğe de teslim etmiyoruz. Güzel bir sohbetin peşine düşüyoruz, bir çay söylüyoruz ve hatırlıyoruz: Hayat, paylaştıkça güzel.

Sigara daha zararlı