Aynada kendine bakarken gerçekten “sen”i mi görüyorsun, yoksa zihninin oluşturduğu bir imajı mı?

Bu tür soruları, bir psikolojik problemden çok doğal bir merak ve kişisel gelişim arzusundan soruyorum da sen böyle sorulara neden bu kadar takıldın? Merak ettim açıkçası!

Mantıklı bir cevap vermek zor geldi tabi.

Sanki uğraşmak istesen verecek cevabın var da.

İçinizdeki çocuğu susturmak zorunda kalmanız ne büyük bir yük… Sizi çok iyi anlıyorum. Belki içimizdeki çocuğa kulak vermemiz iyileşmenin kapısını aralar. Evet geçmiş çok acıtıyor ama bastırmak da yara yapıyor. O çocuk da bizim bir parçamız o biziz ve onu yok saymak, kendimizi yok saymak olmaz mı?