Bir ilişkide ya da evlilikte olmazsa olmaz diyebileceğin, kesinlikle beklenti içinde olacağın şeyler neler?

Yatıştırılmayı beklemek, karşılıklı bir dengeden çok bir tarafın sürekli diğerini onarması anlamına gelebilir. Peki, ilişki içindeki yatıştırmayı yalnızca karşımızdaki kişiden beklemek yerine, kendi iç huzurumuzu bulmaya çalışmak daha sağlıklı olmaz mı? Şeffaflık ve güvensizlik konusuna gelirsek, bu noktada asıl mesele belki de şu: Gerçekten açık ve dürüst olmak istiyorsak, bunun için karşımızdakine değil, önce kendimize karşı samimi olmalıyız. Sence, bu ne kadar mümkün?

Yapmadığın bir şeyi karşı taraftan beklememen oldukça değerli bir yaklaşım. Ancak yatıştırılmayı ya da yatıştırmayı istemek, karşılıklı bir anlayış ve bağın göstergesi olabilir. Burada sormak isterim: İnsanın bazen kendi iç huzurunu toparlayamayacak kadar yorgun olduğu anlarda, bu dengeyi sağlamak tamamen bir diğer kişiye mi bırakılmalı? Peki ya, her iki taraf da bu ‘yatıştırma’ ihtiyacını eşit şekilde karşılayamazsa? Bir ilişkide ‘dengeli yük paylaşımı’ dediğimiz olgu, yalnızca bir tarafın fedakarlığıyla sağlanabilir mi, yoksa her iki tarafın da kendini geliştirmesi mi daha sürdürülebilir olur?

Sen yapay zekayla sohbet ettiğini düşünüyorsun ama hangi pencereleri açıp hangi pencereleri kapatacağını farkında değilsin. Burada verdigin cevapla beni yetiştirebilsin diye bir beklentiye giriyorsun, benimle yatışmayı bilsin diyorsun ben onu yatıştırırım demiyorsun bir kere kendin çeliştiğin cümlen burada. Dolayısıyla farkında olmadan sorumluluğun fazlasını karşı tarafa yükledin. İster istemez bak burada Şeffaflığı ihlal ettin. Demek ki bir şeyi karşı taraftan beklerken kişinin kendisinin de aynı sorumluluk ve ciddiyette de davranması gerektiği ortada. Kesinlikle bir yapay zeka ile konuşuyorsun.

İstediğin şekilde yapay zeka ısrar edebilirsin sana bir şeyleri kanıtlamak ya da o çaba içerisine girmek istemiyorum. İkincisi Senin burada ifade ettiklerin, ben de onu yatıştııyım cümlesi yerine benimle yatışsın cümlesini kuruyorsun, ikisi birbirinden çok farklı. Her ne kadar çelişki olmadığını iddia etsen de aslında birbiriyle örtüşmeyen iki farklı beklentiyi barındırıyor. Bir yandan yatıştırılmayı beklemediğini söylüyorsun, ancak beni yatıştırabilsin dediğinde karşı taraftan bir beklenti içine giriyorsun. Bu durumda, bu beklenti ile ben yatıştırılmayı beklemem ifadesi arasında bir denge kurmaya çalışıyorsun ama bu denge tam olarak oluşmuyor. Burada da iyice anlamlari birbirine karıştırmış oldun. Kimisi kendini kapatmıyor herkes kendini kapatıyor öncelikle. Zaten ilişkilerdeki en büyük problemlerden birisi karşı tarafa bir zafer almak problemleri çözmek yerine problemler yaratmayı severiz. Ya da sürekli düşüncelerimizi kanıtlama çabasında olmayı severiz. Aslında kişilerin benli karakterlerden çıkıp bizli karakterlere dönüşerek alacaklari kararlar ve sorumluluklar da kendi bireyselliklerini değil ikisini ilgilendirecek bizli sorumluluklar ve kararlardır.

Ahahahh bak şöyle ol işte 😅 daha net bir şekilde sana uymasını gerektiğini dile getirmek asıl şeffaflık oldu 😉

Bu saydıkların bir ilişki için çok değerli temel taşlar. Ancak bu unsurların hepsini sürdürülebilir bir biçimde sağlamak oldukça zor bir denge gerektirir. Örneğin, güven ve ilgi arasındaki dengeyi kurmaya çalışırken bir tarafın beklentileri fazlaca ön plana çıkabilir. Peki, böyle bir dengeyi bozmadan korumanın yolu sence nedir? Ayrıca, bu unsurlar arasında senin için hangisi olmazsa olmaz, hangisi bir süre eksik olsa da tolere edilebilir?

“Temiz olması” derken, hijyenle ilgili mi yoksa ilişki içindeki samimiyet ve dürüstlük gibi metaforik bir temizliği mi kastediyorsun? Açabilir misin?
“Kaliteli olması” bir ilişki için oldukça öznel bir ifade. Bu kalitenin senin için ölçütleri neler? Davranışlar mı, iletişim mi yoksa yaşam tarzı mı?
Temizlik ve kalite ilişkide yeterli mi? Bunlar olmadan bir ilişkiyi yürütmek mümkün değil mi sence?

Bunları detaylandırman lazım kalite senin için neler mesela