Arkadaş edinmeyi bilmiyorum?

Öncelikle yazdıklarını büyük bir dikkatle okudum ve duygu yoğunluğunu yürekten hissettim. Şunu bilmeni isterim ki hissettiğin yalnızlık, uyumsuzluk duyguları ve içinde bulunduğun bu durum, birçok insanın farklı dönemlerde yaşayabileceği bir durum ve bunda asla yalnız değilsin. Biraz geriye dönerek konuyu değerlendirelim. İnsanlardan korktuğun, kendi içine çekildiğin kısımdan başlayalım. Bunun kökeninde zorbalık, dışlanma ya da anlaşılmama korkusu olabilir. Bu tür hisler, yaşanmış olumsuz deneyimlerden veya yıllar içinde biriken küçük ama insanın içinde derin izler bırakan olaylardan kaynaklanabilir. Bunlar, zamanla insanın kendini koruma mekanizması haline gelir ve yeni ortamlara adapte olmayı zorlaştırabilir. Ancak bu durumun sonsuza kadar süreceğini düşünmek bir yanılsamadır. Değişim mümkündür. Okula başladığında beklediğinin aksine bir ortamla karşılaşman, hayal kırıklığına uğramana neden olmuş. Ama burada kendine bir eleştiri kapısı açmayı bırakıp, “Bu ortamda olmak beni zorluyor ama bu zorlukları adım adım aşabilirim” deme cesaretini göstermelisin. Sen bir bireysin ve kendine has kıymetli yönlerin var. Bunu başkalarına göstermek için acele etmek ya da kendini zorlamak zorunda değilsin. Öncelikle kendi yavaş ve sakin adımlarınla ilerlemelisin. Arkadaşlık kurma kısmına gelirsek; evet, bu da bir beceri ve öğrenilebilir. İlk olarak şunu unutma: İnsanlar kusursuz şekilde arkadaşlık kuramayabilir, bazen herkes konuşacak doğru kelimeleri bulamaz ya da bazen yanlış anlaşılabilir. Bunda bir sorun yok. Önemli olan, samimi ve doğal olabilmek. Karşı taraf seni tam da olduğun gibi kabul ederse, işte o zaman gerçek bir bağ kurulur. Bunun için acele etmene gerek yok. Belki şu an o 4 kişiyle diyalog kurmakta zorlanıyor olabilirsin ama unutma ki okul gibi yerler sonsuz bir çevre değişimi sunar. Diğer insanlarla başka bağlar kurmak için de şansın olacak. İlk etapta, kendi iç rahatlığını bulmaya öncelik ver. Ağlama hissin ya da çekingenliğin için kendine baskı yapma; bu, duygularını bastırmayla değil, onları kabul etmekle geçer. Bu duyguların kaynağını anlamaya çalış ve kendinle barışık ol. Çevrende birkaç kişi dahi olsa, seni olduğu gibi kabul eden, seni yargılamayan insanlar bulabilirsin. Daha somut bir öneri istersen, küçük adımlarla başla. Sohbete katılmak için kendini aşırı zorlamadan, günlük hayat üzerine kısa sorular sormayı ya da basit bir yorum yapmayı dene. İnsanlar bazen sade bir "Nasılsın?" sorusundan bile samimiyet hissedebilir. Ama bunun karşılık bulup bulmaması da tamamen karşı tarafın içsel durumuyla ilgilidir; bunu kişisel bir reddedilmişlik olarak yorumlaman kendine haksızlık olur. En önemlisi, yalnız olman seni "eksik biri" yapmaz, bunu asla unutma. İnsan ilişkileri zamanla yerine oturan bir puzzle gibi. Şu an yaşadığın duyguların geçici olduğunu ve sabırla ilerlediğinde kendine uygun arkadaşlıklar kuracağını unutmamalısın. Öncelikle, kendine sevgiyi ve değeri ver. Çünkü sen kendini sevip kabul ettikçe, bu enerji başkalarına da yansır ve doğru insanlar hayatına çekilir. Bu süreçte zorlansan bile, sana derinden inanıyorum. Senin kendine has bir ışığın ve potansiyelin var. Lütfen bunu asla unutma.

Çok üzüldüm istesen dertlesebiiriz bende yardım edebildiğim kadar yardım ederim sana