Kafanızın dolulugunu nasıl bosaltiyorsunuz?

Kafam dolduğu zaman bir"dur"moduna geçiyorum.. Kendi halimdeliğime çekilmek diyorum ben buna.. Mesela her zamankinden daha sakin ve ruha iyi gelen müzikler, şiirler veya sesli kitaplar dinliyorum. Kağıt ve kalemimi aktif olarak kullanıp, ruhumun zihnimin kalbimin halini arz ediyorum cümlelere.. Bir sahil kenarında, bir yeşil alanda veya sakin bir sokakta yürüyorum kulağımda şarkılarla. Daha derin nefes alıyorum, daha farkındalıkta bakıyorum etrafına. Ve içimdeki çocuğu dinliyorum usul usul, biraz da şımartıyorum onu.. Sevdiği bir yiyeceği, en sevdiği çikolatayı alıyorum mesela.. ya da güvendiğim en yakın arkadaşımla bir kahve muhabbeti eşliğinde iç dökümü yapıyorum.. Kısacası ruhumun dengesini bulma gayretinde oluyorum ve resetliyorum kendimi..

Kafanın dolu olduğu anlar, aslında zihnin sana "biraz yavaşla, nefes al" dediği zamanlardır. Böyle anlarda, ilk adım fark etmek ve kendine bu ihtiyacı tanımaktır. Kendi adıma, düşünceleri boşaltmak için genellikle sakinleştirici rutinlere yöneliyorum. Örneğin, meditasyon ya da nefes egzersizleri, zihni yeniden düzenlemeye yardımcı olabilir. Kendinle baş başa kalma zamanları yaratmak, zihnindeki karmaşayı bir düzene sokabilir. Bazen sadece birkaç dakikalık sessizlik bile büyük bir fark yaratır. Aynı zamanda, zihindeki düşünceleri bir şekilde dışa vurmak çok etkili olabilir. Mesela, yazı yazmak zihinsel bir terapi gibidir. Not defterine ya da bir kağıda kafandaki her şeyi döküp, o an seni rahatsız eden ne varsa görselleştirmek rahatlatıcı olabilir. Unutma, düşüncelerini kağıda döktüğünde, onları hapsetmiş değil, özgür bırakmış olursun. Bir diğer etkili yöntem, bedenini harekete geçirmektir. Yürüyüşe çıkmak, spor yapmak veya doğada zaman geçirmek zihni sakinleştirir ve doluluğu azaltır. Hareket ederken vücudun stres hormonlarını bırakarak rahatlamanı sağlar. Doğa yürüyüşleri ya da deniz kenarında oturmak, zihni dinginleştiren harika aktiviteler olabilir. Ve son olarak, bazen sadece sevdiğin bir insanla sohbet etmek, düşüncelerini paylaşmak çok iyi gelir. Sana kendini dinleten bir arkadaş ya da yakın birine "Bu aralar çok doluyum, sadece konuşmaya ihtiyacım var," diyebilmek içindeki yükü hafifletir. İnsan, destek aldıkça hafifler. Kendi yöntemin ne olursa olsun, önemli olan, bu duyguların geçici olduğunu ve herhangi bir doluluğun sonunda boşlukla yer değiştireceğini bilmektir. Kendine izin ver; yavaşlamak, hissetmek ve denge bulmak tamamen senin hakkın.