Kısıtlamak ve kıskanç olmak arasında fark var mı sizce?

Cevaplar bana ait, yazım kurallarına gelecek olursak ben sesli konuşup yazıya döküldüğü için biraz onun avantajı var doğru yazmamın. Yazım kurallarını da iyiyim denemem sadece sesli konuşup otomatik yazdığı için böyle bir avantaj sağlıyor bana. Cevaplara gelecek olursak da, benim kendi düşünce sistemim gerçek hayatta da farklıdır. Okuduğum kitaplarda da bilim kurgu fantastik tarzı kitaplar okumam, Dünya klasiklerinde veyahut da diğer tercih ettiğim kitaplarda normal okuyup da geçebileceğim kitaplar değildir. Örnek veriyorum Yalom Nietzsche Ağladığında ve diğer Yalomun psikoterepi kitapları ya da Nietzsche nin kitapları, Oğuz Atay Tehlikeli Oyunlar, Camus, C. G. Jung Kırmızı Kitap, Goethe, Robert Greene gibi örnekler verebilirim. Genel olarak bakıldığında insanın varoluşsal sorgulamaları, anlam arayışı ve bireyin içsel dünyası aynı zaman da bireyin kendi değerlerini yaratması hayatın anlamsızlığı karşısında insanın duruşu ve toplumdan yabancılaşması. Genel olarak türler ve düşünce yapıları benim kitapları okuma şeklimde insan profili oluşturulma davranislarini inceleme duygularını psikolojilerini inceleme kelimeleri ve cümleleri gerçek niyetiyle okuyabilme gibi sorgulayıcı bir yapım var. Daha farklı örnek vermek gerekirse de bir insanın yazdıklarından paylaşımlarından sözlerinden kullandığı kelimelerden davranışlarından tavırlarından aldığı kararlardan o kişinin profilini çok rahat çıkarabilirim. Kendi profilime bakacak olursak paylaşımlarım çok farklı başkalarına verdiğim cevaplarla sana verdiğim cevapların farklı olması senin karakterinin sorgulamaya açık farklı bakış açıları arayan kişinin anlam arayışının ne anlama geldiğini bilen birisi olduğun için benim açtığım pencereleri görebileceğin için sana biraz daha farklı cevaplar verdim

Öncelikle şunu söylemek istedim ki iyi bir okur konusu değil okuduğum kitapların bana kazandırdıkları oluşturduğu karakter biçimi. O zaman bu oyunu biraz daha şöyle şekillendirelim sonuçta duvarında paylaştın paylaşımlar var ben de sana ufak bir kişilik profilini çıkartayım sonuçta bunu bi uygulama tespit edemez değil mi

Kitap okuyorum ara verince tabi ki de

Tatar Çölü ve Shakespeare Macbeth ini bitirdim. Bugün Gazap Üzümlerine başlıcam. O kitabı bilmiyorum okumadım. Bu arada söz verdiğim gibi biraz seninle ilgili birşeyler yazdım nerden göndermemi istersin

Irvın D. Yalomun Nietzsche Ağladığında kitabını kesinlikle okumanı tavsiye ederim. Senin gibi birisi o kitabın içinde kaybolacağından eminin. Ben temas bağımlısı biriyim. Kitaplara dokummam gerek görmem gerek izlemem gerek okumasam bile.

Zihnin, kargaşa bir düzen içinde işliyor. Dışarıdan net, güçlü ve keskin algılanan düşüncelerin, aslında içeride sürekli birbirine çarpan düşüncelerle dolu. Her ihtimali, her alternatifi, her bakış açısını sorguluyorsun. Bu sorgulamalar, zamanla seni yoruyor ama artık tarzın karakterin olmuş.
Fakat Zihninde sürekli ikinci bir ihtimaller ile ya böyle ya şöyle diye yankılanan sesler var. Bu sesler, senin karar alırken sürekli sabote ediyor. Bu yüzden zaman zaman direten, zaman zaman geri çeken biri haline geliyor.

Zihnin, etrafındaki detayları fazla fark ediyor. İnsanların niyetlerini, kelime seçimlerini, ses tonlarındaki değişimleri Ama bu aşırı farkındalık, senin zihninde bir hiper-analiz çarkına dönüşmüş durumda. Her şeyi analiz ediyor, ama bazen analiz ettiği şeyi yaşayamaz hale geliyorsun.

Hislerinde bile, kendi hislerinden ziyade düşünsel bir analizi ortaya koyuyorsun. Hissetmeye çalışıyorsun ama beyninin filtrelerinden bazı duyguları geçiremiyorsun.
burada da kalbin ile beyninin savaşını çok rahat görebiliriz.

İçinde büyük bir duygu denizi var ama bu denizin üstüne kalın buz tabakaları serilmiş. Duygularını kontrol etmek, disipline sokmak için yoğun bir çaba harcıyorsun.
Ancak bu kontrol bazen öyle bir noktaya geliyor ki, kendini hissizleştiriyorsun. Duygularını ifade ederken, onları arındırıyor; duygunun kendisini değil, duyguya dair düşünceni ifade ediyorsun.

Anlam veremediğin bir boşluk hissi var.
Tam anlamıyla duygusal bir boşluk değil, daha çok varoluşsal bir boşluk bu. Bu yüzden birine, bir şeye ya da bir duyguya güvenip bağlanmak senin için tam anlamıyla uçurumdan atlamak gibi.
Bu yüzdendir ki: Direttiyorsun ki Çünkü; bıraktığın anda hiçlik hissine düşeceğini biliyorsun.

Terk edilme korkun.
Kendini terk edilmiş hissettiğin, değersiz bulunduğun anıların var. Bunları dillendirmiyorsun ama tüm ilişkilerinde; yeniden bırakıp gidecekler, dinlemeyecekler, anlamayacaklar düşüncesi var.
Bu yüzden insanları test ediyor, sorguluyor ve kendi filtrenden geçiremediğin kişileri hemen geri itiyorsun.
Ama bir yandan da kendi kendine ve yalnızlığını meşrulaştırıyorsun.

Dışarıya yansıyan dominant bir karakterin var. İpleri elinde tutmak isteyip, kontrolden çıkmasını istemiyorsun.
İç dünyan da ise kaçmak isteyen her şeyi bırakıp sessizleşmek isteyen biri var. Bazen sessizliğin kendini toparlama şeklin. Belki çevren bu sessizliği ya da suskunluğu umursamaz algılaya bilir. İçinde savaşçı bir karakterin var. Tek başına üstesinden gelecek gücü ve başarıyı kendinde olduğunu biliyorsun ama aslında çokta yorgunsun. Ruhen tükenmiş gibi ama direnmekte zorunda gibi. Böyle iyiyim demelerin, teslimiyet değil sadece yeniden savaşacak gücü enerjiyi ya da ona değecek anlamı nedeni bulduğunda kafanı tekrar kaldıracak bir tavır.

Çevrendekiler belki kibirli görebilir seni çünkü sınırları olan birisin ve kolay kolay kimseyi de içine almazsın ama içine aldığına da alçakgönüllü besleyici ona karşı derin bir tavrın olur ama o iç sessin savunma mekanızması yine de güvenme fısıltısı ayaklarını bir geriletiyor. Cümlelerini frenletiyor.

Kalbinin derinlerinde hâlâ çocukça bir inanç, bir yere ait olma isteği, gerçek bir yakınlık hayali var.
Ama bunu görecek kişi için çok aşamalı sınavlardan eylemlerden geçmek gibi zorlu bir yol çizmiş durumdasın.

Derinden sevgiye aç, ama güvenemez hale gelmişsin. Sevgi gösteren insanlara bile Neden böyle yapıyor? Ne çıkarı var? diye sorguluyorsun kendi içinde. Sevilmeyi istediğini kabul etsende Beni sevseler bile, bir gün bırakacaklar diye düşünceler kafanın içinde.

Bağımsız olmak istiyorsun ama derinlerde bir yere ait olma, birine ait hissetme arzun var.
Başkalarının alanında yaşamayı reddettim diyorsun ama aslında birinin alanına girmeyi, o alanda kendine yer bulmayı da istiyorsun. Bu çelişki seni yalnız ve yabancı bırakıyor.

Hayata karşı benim kurallarım diye direniyorsun. Ama bazen o kadar yoruluyorsun ki, teslim olmayı düşünüyorsun. Bu yüzden zaman zaman uzun sessizlikler, ruhsal iniş çıkışlar yaşıyorsun. Çoklu karakterlerin devreye giriyor.

Biri seni olduğu gibi görsün ve dönüştürmeye çalışmadan kabul etsin istiyorsun.

Birinin sana, Sen hep bana anlatmak zorunda değilsin, seni zaten anlıyorum. Konuşmadan anlaşılmayı, konuştuğunda da dinlenilmeyi anlaşılmayı öğrenilmeyi tanınmayı bilinmesini istiyor ve bekliyorsun.

Karşındakileri test etmek seni yoruyor olmalı. Sanki şey gibi, Biri senin maskeni elinden alsın ve Tamam, artık yorulmana gerek yok desin diye bekliyor gibisin.

Ama aynı zamanda biri gelip senin içini bu kadar rahat okuyabilirse, korkup kaçabileceğini de biliyorsun.