Bizi tanıdığını söyleyen insanların yüzde kaçı gerçekten tanıyor?

'Beğendiğiniz bedenlere hayalinizdeki ruhları koyup, aşk sanıyorsunuz' der Shakespeare, Othello'sunda...

Neden her duygunun azami limitindeyiz? Ve neden her şey tam da bizim hissettiğimiz kadardır?

Biz seviyorsak, daha büyük bir sevgi yoktur mesela. Acılarımızdan daha büyüğünü yaşayan da olmamıştır, bizim kadar özleyen de...

Oysa belki sevmek aslında daha çok sevmektir. Özlemek daha çok özlemek, sabretmek daha çok sabretmektir.

Kimbilir; çaresizliğin ve yetersizliğin kıyısında 'tanımak', aslında tanımaktan çok daha azıdır...

Künefeyi hemen herkes sever. Ve eminim, iyi bir lezzeti kolayca ayırt eder kişi.

İyi ama... Tanıdığımız yalnızca lezzet değil midir o zaman? Künefenin içinde ne olduğunu, nasıl yapıldığını bilmeden, hangi cüretle tanıdığımızı iddia edebiliriz?

Kaldı ki bir insandan söz ediyoruz; yedi milyar nüfuslu yeryüzünde, birbirinin tıpkısı olmayan yedi milyar beyinden...

Bir insanı tanıdığı yanılgısına düşen herkes, günün birinde 'Sen çok değiştin' diyecektir fikrimce.

Zira 'tanımak' için gereken ikili, hiçbir orantı kanununa uymayan, en sıradışı şeydir:

Zaman sabırla azalır, sabır zamanla.

İnsanları kalıplara sokmayı sevmem. Ne kendimi o kalıba soktururum nede ben bir başkasını o kalıba sokarım. Eğer değer verdiğim biri ise zaten bu olmamış bence , bunu şöyle yaparsan senin için daha iyi olur dediğimde karşımdaki kişi onu düşündüğümü anlar ve ona göre hareket eder.

Ruhumuzu, aklımızı ve kalbimizi tamamen güvenerek açmadığımız hiç kimse bizi gerçek manada tanıyamaz ki zaten insan bile ölünceye kadar kendini tamamen tanıyamıyor.