Yaşamayı sevdiniz mi?

Yüce Allah bana bu canı vermiş. Çok şükür ki sağlığım da yerinde o yüzden de yaşamayı tabi ki seviyorum. Hayat mücadelesi beni her ne kadar da zorlasa, sınasa düşüp, kalkıp yaşamaya kaldığım yerden tekrar devam ediyorum.

Yaşamayı sevmek biraz dalgalı bir mesele. Bazen en güzel sahilde yürüyormuş gibi hafif, bazen de fırtınanın ortasında savruluyormuş gibi ağır hissediyorum. Ama her şeye rağmen, hayatın içindeki küçük mucizeleri görmek hoşuma gidiyor. Gülmek, keşfetmek, bazen sadece güzel bir kahve içmek bile yaşamanın keyifli yanlarını hatırlatıyor. Yani tam anlamıyla 'bayılıyorum' diyemem belki ama, yaşamla aramda garip bir anlaşma var—o beni çok yormazsa, ben de ondan şikâyet etmem.

Yaşamak güzel.
Yaşam çelişkilerle var; gitmek istediğin, gidince de ne yapacağını bilemediğin yollarla dolu. Bu yolların çelişkileri yaşanılır kılıyor kendini.
Bu gel gitli hallerin düşürdüğü tuzağa çok takılıyoruz, hayıflanıyoruz. Hayıflanmalara rağmen bir şekilde ufakta olsa bir güzelliğe tutunuyoruz. Öyleyse var olanı güzelleştiren gözler bazı şeylerin ardına da bakmalı.

Bir şey anlamadım şu ana kadar yaşadığım hayattan bundan sonrakini de artık Allah bilir ama o kadar da aman aman bir şey değil galiba hani böyle hayatından aşırı mutlu olan insanları da hiç görmedim