En son neye gülmüştün?

Bir hikâye vardı hatırladığım kadarı ile yazacağım.

Çok eskiden bir krallık varmış. Krallığın başına kral öldükten sonra oğlu geçmiş. Yeni kral halkının tüm emir ve buyruklarını yerine getiren insanlardan oluşmasını istiyormuş. Koşulsuz bağlılık ve yeni yapılacak inkılaplar için bu gerekliymiş. Kral yanına komutanını çağırmış ve halkta bulunan tüm değerli madenlerin ve mahsüllerinin 2/3 'ünün hatta hayvanlarının 1/2 ' sinin toplanmasını istemiş. Komutan kralın emirlerini yerine getirmek için oradan uzaklaşmış ve askerleriyle birlikte kısa bir sürede tüm evleri gezmiş kendisine karşı gelenleri cezalandırmış. Topladığı tüm malları sarayın avlusuna sermiş. Evine dönmüş.

Komutan gittiği her yerde kralın alehinde konuşmalar. Hoşnutsuz bir halk görmüş iki üç gün sonra komutan dayanamamış ve kralın huzuruna çıkmış

Kralım , demiş. Halk aç, huzursuz, gelecek kaygısı içinde. Korkarım ki halkınız bu duruma dayanamayacak ve isyan edecek. Kral hiddetle sen benim emirlerimi mi sorguluyorsun? , demiş. Muhafızlarına dönerek emretmiş Derhal bu adımın infazı gerçekleştirilsin!

Kral ölen komutandan sonra yerine tekrardan bir komutan tayin etmiş. Tayin ettiği komutanı huzuruna çağırmış. Ve başlamış konuşmaya: -Halkım huzursuz ve endişeliymiş. Huzursuzluk ve endişe hala kaybedecek çok şeyi olan insanlar içindir. Sana emrediyorum askerlerini de topla ülkenin dört bir yanını gez. Duman tütmeyen evlere bile gir ellerinde ne varsa topla ve huzuruma getir.

Komutan bir baş selamı verip kralın huzurundan ayrılmış. Ülkenin dört yanını askerleriyle gezmiş. Girdiği her evin yerinde ağlaşmalar, feryatlar bırakmış.

Vezaiflerinin son görevini yerine getirmek için saraya girmiş ve avluda serili halka ait tüm malların içinden geçerek kralın huzuruna ulaşmış. Selamını vermiş ve yüce kralım, demiş. "Verdiğiniz tüm görevi yerine getirdim." Kral sormuş: Peki, halkımından ne haberler getirdin komutan?

Komutan başlamış konuşmaya: Kralım halk üzgün, ağlaşmada ellerinde hiçbir şey kalmadı. Tüm umutlarını kestiler sadece Allah'a dua etmektedirler.

Kral, komutana bu sefer şöyle buyurmuş: Benim halkımın eğer umudu kalmamış olsaydı. Hala ağlaşmaya vakit bulamazdı. Sana emrediyorum komutan. Tüm ülkeyi tekrar gez. Kıyıda kapıda gizli kalmış yerleri bul. Gerekirse bahçeleri eş ama halkın hiçbir şeyi kalmadığından emin ol.

Komutan: Emredersiniz kralım diyip kafasının içinde sormaya korktuğu sorularıyla oradan ayrılmış. Dinlenmeye çekilen askerlerini yeniden toplamış. Halk gibi askerler de perişanmış ama askerliğin gerekliliği sorgulamak değil emredileni yerine getirmekmiş. Halk olmakta belki sadece kadere boyun eğmekti. Bu sefer daha uzun uğraşlarla askerler ülkenin her yerini aramış ve kısa süre de sarayın avlusuna getirmiş.

Kısa sürede avludan geçip padişahın huzuruna çıkan komutan. Önündeki kitaplarla uğraşan krala seslenmiş: Kralım emirlerinizi yerine getirdim. Başka bir emriniz var mıdır? Kral ona dönmüş ve komutan tebdil kıyafetlerini giy ve hazır ol. Komutan : Emredersiniz kralım, demiş ve oradan ayrılmış

Kısa sürede hazırlanan komutan. Kralı da alarak saraydan uzaklaşmış ve halkın içinde gezinmeye başlamışlar. Uzun süredir işlerle meşgul olan komutan şaşkın, kral ise hoşnut yüz ifadesi ile dolaşmak taymış.

Devamı reklamlardan sonra djdjkfkf

Dhdjfj

Yanlarından geçtikleri insanlar dans ediyor, gülüyor ve eğleniyorlarmış. Kral, komutanına dönerek şunları söylemiş: Görüyor musun? Her şeyini kaybeden insanlar böyle olur.

Teşekkürler🌺 okuman bile kıymetli

Evet görsen kendini bi kaptırıyor kollarını filan kaldırıyor ben koptum 🤣🤣🤣

Amin