Sevgilim dışında kimseyle konuşamıyorum?

Olmuyor ki kimseyi tanımak istemiyorum kimle konuşsam sıkıntıdan resmen patlıyorum artık insanlara da yazık oluyor diye bırakmaya karar verdim kimse bu kadar değersiz değil sonuçta sorun resmen bende üzüyorum insanları ama sevgilime böyle değilim onu çok iyi tanıyorum hatta kendisinden bile daha iyi tanıyorum ama işte onunla da ayrılmamız gerekti sıfır noktasındayım kısacası yalnız kalmayı öğrenmem gerek sanırım değil mi?

Ama olmuyor ki sorunum ne acaba benim olmadıkça sürekli sevgilime geri dönüyorum bana psikolojik olarak zarar vermesine rağmen ondan başka rahat hissettiğim ne kız ne de erkek herhangi bir insan var.

Ne anlamda amacım ne?

Ama yalnızlık beni mahvediyor ve sürekli sevgilime dönüyorum bana psikolojik olarak zarar veriyor olmasına rağmen. Ondan başka kimseyi kabul edemiyorum hayatıma.

O dediklerini yapamıyorum işte olmuyor bir hayalim bile yok ki benim.

Pekala öyleyse teşekkür ederim cevaplar için

Tamamdır, çok teşekkür ediyorum gerçek anlamda yardımcı olmaya çalıştığın için<3

Öyle şeyler yaşansa bile hatta hayatımın en özelini paylaşacak kadar güvensem ve paylaşsam bile sıkılıyorum yani sıkılmadığım tek insan sevgilimdi o da işte bana zarar veriyordu bitirmeye çalışıyoruz ilişkiyi. Mesela kız arkadaşlar pek rahat hissettirmiyor çünkü asla samimi değiller ve beni sevmeyi de beceremediler şimdiye kadar ben de onları sevmeyi biraz biraz bıraktım. Erkek arkadaşlara gelirsek de şimdiye kadar hayatıma beni uygunsuz bir anlam ya da romantizm dışında görebilen bir erkek girmedi.

Ben psikoloğa da gittim. Hatta en son gittiğim psikoloğumu da değiştirmeyi düşünüyorum ve bir dahaki gittiğim psikolog 5. olacak sanırım. Henüz beğendiğim ve ödev vermek dışında beni gerçekten anlayan işinin ehli bir psikolog çıkmadı karşıma. İnsanlarla da hep dertleştim aslında. Benim sır dediklerim genelde dertti. Hatta okuldaki herkese en özelime kadar anlatmıştım bir ara. Neyse ki güvendiğim insanlar sırlarımı ifşa etme gereği duymadılar. Sevgilime de defalarca kez içimi döktüm hatta ben öyle içimde tutmayı pek beceremiyorum sevgilim söz konusu olunca çünkü gerçekten kendimi çok rahat hissediyorum. Ama niye böyle oldum inan orasını bilmiyorum. Seni de yordum sabah sabah kaldı mı elinde başka bir teori nedir benim problemim?

Aslında fazlasıyla hanımcıydı yumuşak davranırdı bana da ama işte biraz kıskançtı.
Ben ama genelde böyle burada tek bir amacı olan erkekler oluyor anonim olarak kimle konuşsam onu kıskandırmak için ya da ondan uzak durabilmek için konuşurdum yani ama aynı zamanda kıskanmasını da sevmezdim çünkü ben asla onu aldatacak bir insan değildim ve hiç öyle konuşmalar da yapmıyordum o erkeklerle onlara rağmen ancak işte kıskanırdı ve kavga ederdik oysa ben sadece onun ilgisini falan çekmeye çabalıyordum herhalde bilmiyorum böyle bir karmaşa işte

Asla bu sebeple ayrılmadık inan bana ilişki psikolojik olarak bana çok zarar veriyordu o yüzden ayrılmak istedim bana yanlış davranıyordu. Ve yaptığımın yanlış olduğunu düşünme sebebin açıkça ifade etmiş olmamam ama onun için bir erkekle konuşmam bile yeterliydi ben o adamlara tavsiye falan veriyordum başka bir şey konuşmadık yani onlarla.

Dedim ya bana yanlış davranıyordu detaylı ifade etsem roman olur burada. Kendisi de kabul ediyor insan gibi oturup konuştuk öyle çekip gitmedim hak veriyor bana. Ona kalırsa dünyadaki bütün erkekler bana âşıktı kimle konuşsam batıyordu bunu mu savunuyorsun sen? Bu sağlıklı bir durum değildi ama böyle olmasına rağmen ben onun istediğini yine de yapmıştım. Yani bırakmıştım konuşmayı falan. O meseleyi çözmüştük sıkıntı değildi.

Nasıl yani?