Çocukken inanıp büyüyünce saçma bulduğun bir şey var mı?

Ahahahah annemlerin beni evlatlık aldığına inanıyordum hep bana kızdıklarknda... En küçük çocuk olduğum için hep bu tarz zorbalıklara maruz kalırdım abim ve ablamlar tarafından ve savunmam bile vardı... "Siz o kadar iyi değilsiniz ki en son beni almışlar" derdim... Tabi büyüdükçe taşlar yerine oturuyor 😂😂

Çizgi filmlerin özellikle şirinlerin gerçek olduğuna inanıyodum. Hani başlangıcında dış ses uslu bir çocuk olursan belki sende şirinleri görebilirsin derdi ya işte ben onu gerçek sanarak şirinler bitene kadar sessiz bi şekilde izlerdim. Çok yaramaz bi çocukluğum olmasına rağmen onu izlerken sesim çıkmazdı😂

Ben yeşil gözlü insnalari dünyayı yeşil gördüğüne inanıyordum.

Çocukken anneme şöyle sormuştum annem ben nasıl dünyaya geldim diye sormuştum o da bana dedi ki biz babanla birbirimizi çok sevdik ona sarıldım baban beni öptü sımsıkı sarıldım ona sonra sen aramıza katıldın sonra genç oluncaya kadar buna inandım sonra genç kızlığa adım attığım zaman kendisi rahmeti hemşire olduğu için kadın olmak ne demek cinsel kimlik ne demek onları bana anlattı onun özlemini çok çekiyorum

Büyüyünce saçma bulmadım da doğru olmadığını öğrendim. Beni gerçekten de leylekler getirmemiş bu dünyaya. Üzücü bir gerçekti benim için. Kabullenmek zor oldu :))

Var periliçe gerçekten var zannediyordum küçükken

Uzun boylu adamlardan korkup kaçıyordum beni döverler diye babam sağolsun hep döverdi.

Her evin bir tanrısı olduğunu sanıyordum. ‘Allah birdir.’ kavramı bir aile için geçerli gibiydi. Bu kadar insana ancak bu şekilde bakabileceğini düşünüyordum. Şimdi saçma gibi görünse de kendimce mantıklı düşünmeye çalışmışım.

Tahtaya vurmak , vurmazsam sıkıntı olacak sanırdım. Bütün batıl inançları çöpe attım uzun zamandır.