Asla samimi bulmadığın bir cümle söyler misin?

"Asla merak etme, bana güven." Bu cümleyi çok duydum, ama samimiyetin zerresini hissetmedim. Çünkü güven, sözcüklerle değil, davranışlarla kazanılır. İnsanlar bazen bu cümleyi kendilerini aklamaya ya da karşındakini susturmaya yönelik kullanıyor. Bu yüzden, "Bana güven" diyen birine neden güvenmem gerektiğini sorgularım.

Bir örnek vereyim: Bir arkadaşım vardı, sürekli “Bana güven, ben seni asla yarı yolda bırakmam” derdi. İlk başlarda bu sözlerine inanıyordum, çünkü dostluğumuzun sağlam olduğunu düşünüyordum. Fakat bir gün, zor bir durumda ona ihtiyaç duyduğumda, ortadan kayboldu. Daha sonra bahaneler sıraladı: "Yoğundum, işlerim vardı, aklımdan çıkmış." O an anladım ki bu cümle, aslında derin bir boşluk içeriyor.

Gerçek güven, bir cümleyle değil, kişinin sürekli sergilediği tutarlılıkla inşa edilir. Eğer bir insan gerçekten güvenilirse, bu cümleyi söylemesine gerek kalmaz. Onunla olan deneyimlerin sana zaten güven duyulması gerektiğini gösterir. O yüzden, bana güven cümlesi yerine, "Sana destek olmak için buradayım, birlikte hallederiz" gibi bir şey söyleyen insanlara daha çok inanırım. Samimiyet, kanıt ister; lafla değil, eylemle gelir.