Geçmişteki anıları mı yoksa geçmişteki kendimizi mi özleriz?

Geçmiş denince nedense kendimi hep çocukluğa ışınliyorum, çocukken bir kimliğimiz yoktu saf duygular vardı, büyüdükçe herkes bir kimlik altına girdi, çocuklar komşusu açken tok yatan bizden değildir düşüncesindeydi bu sözü anlatsan anlamaz ama o saf duygular ona itiyordu , büyüyünce gemisini kurtaran kaptana evrildik, değerler yerini faydaciliga bıraktı geçmişte olan kendimizdeki saflığı o kimliksiz özgürlüğü özlüyoruz bence..,

Bu bağlamada geçmişteki kendimi asla özlemem. Tabi burada geçmişteki ben şöyleydi böyleydi diye giybet yapmamak en iyi secenek. burada birazcık gülümsedim.

Aslına bu insandan insana değişir geçmişteki kendisi biraz rahat bir alanda büyümüş (şu an zorluklarla cebelleşmekte ) ise geçmişteki kendini ya da bozulmamış halini özleyebilir.

Gecmiş kendi karakterine dair hoş olmayan anılara sahip olan insanlar. Yaşadıkları şeyleri (karakterinden ziyade) anılarını özler bu bağlamda hatıralar kıymet kazanır.

Bir olasılık düşükte olsa vardır.
Ne gecmişteki anılarını nede karakterini anımsamak istemezler bu insanlarda vardır.


her ikisinide özleyen kesimde vardır.

Yazıya baktim cok sacma olmus ama gene göndereceğim.