Mutlu olmayı acaba biraz fazla mı abartıyoruz?

İnsanın varoluş amacı mutluluktur insanı diğer canlılardan ayıran en temel özellik budur yani ne için yaşıyoruz ki üremek için mi yoksa köle gibi çalışıp faturalarımızı ödeyip günde üç öğün beslenmek için mi? Bu şekilde yaşayanlara ben canlı demiyorum onlar sadece nefes alıp veriyor tıpkı bitkiler sadece fotosentez yapıyorlar bunun adına da yaşamak diyor insanın kendisini kandırması kadar gerçek dışı bir şey olamaz anlamsız bir davranış bence ölmeyi bekleyen kölelerden hiç farkı yok, oysa mutluluk bir yolculuktur yaşam amacıdır her şeyde her anda bazen güneşin doğuşunda bazen de ılık bir rüzgara karşı sigara içerken bazende yaşlı bir insana yardım ederken yani içimizdeki güzellikleri keşfetmek karanlığı aydınlık la yenmek ne olursa olsun gülümsemek her anı dolu dolu yaşamak en önemliside kendin olmak egoların kişiliğini ele geçirmeden yaşadığının farkına varmak ben mutlu olmak için yaşıyorum herşeye rağmen bunu başarmak tek hedefim asla vazgeçmem adil ve mutlu bir hayat için elimden geleni yaparım yoksa geriye ne kalıyor üç günlük dünya hayatı birazdan kalkıp gideceğiz belkide o yüzden mutluluk abartılmalı diyorum.

Tabii ki tüm duygular hayatın gerçekleri ama bize düşen de yuzdesel anlamda mutlu zamanları arttırmak.

Bizdeki sorun mutlu olmak değil, mutlu olmayı istemek. Ama o mutluluğun oturtup kendi kendine bize geleceğini sanmak. Seclçimlerimizle, doğru kararlarla değil de havadan geleceğini sanmak 🤣