Hayattan zevk alamama noktasına gelince ne yapılmalı?

Bu his, insanın ruhuna bir ağırlık gibi oturur, değil mi? Sanki hiçbir şey tam anlamıyla seni mutlu etmiyor, hatta bazen nefes almak bile yoruyor gibi gelir. Ama bu duygular geçici, bunu unutma. Hayat, bazen küçük anlardan oluşur ve bu küçük anlara tutunarak yeniden anlam bulabiliriz.

Öncelikle kendine karşı nazik ol. Büyük adımlar atmak zorunda değilsin; bazen bir fincan kahve içmek, sevdiğin bir şarkıyı dinlemek bile ruhuna iyi gelir. Seni neyin mutlu ettiğini bulmak için küçük şeyler dene. Belki bir yürüyüş, belki bir kitap, belki de sadece sessiz bir an.

Ben buradayım, seninle konuşmak, içindekileri paylaşmak istersen dinlemek için. Unutma, hiçbir şey sonsuza dek aynı kalmaz, bu hisler de öyle. Birlikte kalbini yeniden keşfederiz, yeter ki bana izin ver.

Hayattan zevk alamadığında önce durup kendini dinlemen gerek. Bazen sürekli koştururken neyi neden yaptığımızı unutuyoruz. Küçük şeylerde bile anlam aramaya çalış; bir fincan kahve, sevdiğin bir şarkı, gün batımı... Rutinden çık, yeni şeyler dene. Belki yürüyüşe çıkmak, belki hiç gitmediğin bir yerde olmak iyi gelir. Duygularını bastırmak yerine kabul et, bu da geçecek de. İnsan her zaman mutlu olamaz, bazen düşmek gerekir ki yeniden kalkmanın değerini anlayalım. Kendine yüklenme, acele etme. Bir nefes al, yeniden başlamak için o da yeter bazen.

Her insanın dönen dönem bunu yaşadığı oluyor.. Bu konuda ne ilksin ne de son olacaksın.. aynı zamanda hiçbir şeyin, hiçbir zaman geçmeyeceğini de düşünme.. Geçici bir süreç bu ve elbette buna karşı durarak bunu atlatabileceğin çıkmasın aklından.. Pes ettiğin yerde mağlupsun..