İnsan kendiyle kalınca en çok neyi sorgular? Siz neyi sorgularsınız?

Ben daha çok geçmişimi sorguluyorum neden bu halde olduğumu neden diğer gençlerden farklı olduğumu sorguluyorum çocukken diğer çocuklar gibi okulumda oyunlar oynayıp derslere sıkıcı diyemedim onlar orada okuldalarken ben hastanedeydim hastaneden çıktıktan sonra bile sessiz bir kızdım okula giderken hastalığımdan dolayı sürekli ayrımcılık yapılıyor ayakta duramıyorum oturduğumda ayaklarımı sarkıtamıyorum şişiyor ve kılcal damarlarıma kanıyor kırmızı bebekler çıkıyor kaşınıyor yanıyor acıyor üstüne basamıyorum tabi bir de ataklar var sürekli devamsızlık yapıyorum sürekli nefes alamıyorum bazen diyorum keşke bazen bende onlar gibi olsaydım diyorum o çocuklar gibi koştursam istediğim kadar yürüsem arkadaş edinip onlarla normal iletişim kursam gezsek beraber vakit geçirsem diyorum hayal kuruyorum sonra birden gerçekler geliyor aklıma sen asla hayalindeki gibi olamicaksın kendime diyorum sonra hayatı sorguluyorum zaten eninde sonunda ölmicekmiyiz diyorum neden şimdi olmuyor ki o zaman neden acı çekmemiz gerekiyor illaha sonra aklıma aşk konusu geliyor ya da herhangi gibi bir dizide veya kitapta yüzüme çarpıyor gerçekler bu dünyada gerçek aşk yok diyorum bunların hepsi masal diyorum ben işte çalışamam ben ev işi yapamam diyorum sürekli hasta yatıyorum kim seni sever bu halinle diyorum kendime gerçekleri hatırlatıyorum hayal kurarsan daha fazla üzülürüm kiminle arkadaş olduysam hepsi arkamdan konuşup yüzüme güldü arkadaş edinmeyi bıraktım güvenmiyorum artık kimseye ne kızlara ne erkeklere etrafıma bakınca bütün kızların sevgilisi olduğunu görüyorum gülüyorum sonra kendi kendime onlar yalan bir şey anlık yaşıyorlar diyorum bütün kızlar aşığız birbirimize dese de erkekler ya sıkılıyor ya aldatıyor ya da ghostluyo sonra diyorum kendi kendime senin sevgilin olsa ne olucak baksana kızlara hepsi acı çekiyor diyorum bilmiyorum belki de kendimi avutuyorumdur belki bunları kızlar da yapıyordur çevremde erkek olmadığı için gözlemlerim hep kız üstüne o yüzden yargılamayın beni hangi kıza çevirsem gözlerimi bütün ilişkilerinin sonu hüsran oluyor ordan da hayır çıkmıyor diyorum kendi kendime bakayım diyorum tutunacak şeyler arıyorum kitaplara sardım bütün kitaplatı okumak gerçek hayattan soyutlanmak istiyorum ama hep sonu mutlu biten olmasına dikkat ediyorum hayat zaten acı neden kötü sonlu bir kitap okuyayım ki zaten gerçek hayattan kopmak için okuyorum bir de şarkılar var tabi şarkılara da aşık bir kızım yine beni gerçek hayattan çekip alıyor kafamı dağıtıyor bu yüzden bu ikisi olmasa muhtemelen yaşıyamam şu an moda tasarım okuyorum kalıp çıkartmak dikiş yapmak o kadar zorluyor ki beni her atölye günü ağlayarak eve gelmekten de sıkıldım bıktım kendimi yemeklere verdim hayattan tat alamıyorum bare yemeklerden alayım diyorum tabi bu sefer kilo alıyorum yaşıtlatım incecikken ben hem kortizon almandan dolayı hemde yemek yememden dolayı kilom var yaşıtlarıma göre boyum daha kısa zaten içime kapanık bir kızım bunlar da özgüvenimi daha çok düşürüyor hem küçükken yaşadığım şeyler hemde şu an sürekli kontrol için hastaneye gidip kan vermek bir de kansız olduğum için kan gelmiyor damarlarım da ince ya iğneyi oynatıyorlar ya da çıkartıp başka yerimde deniyorlar bütün bu anlattıklarımı psikoloğa anlatamadım bunları sesli söyleyince sanki saçmalıyormuşum gibi hissediyorum ne diyorum ben diyip susuyorum bir de psikoloğun ne düşüneceğini düşünüyorum yarın sırf devamsızlığımdan dolayı giremediğim 5 tane sınavım var onlara giricem belki hocalar da yapmaz bilmiyorum onlar da bıktı bence benden sürekli gitmiyorum artık hastayım demeye dilim varmıyor bu kadar üst üste hasta olamazsın gibi bir şey oluyor ama oluyorum işte bende keyfimden devamsızlık yapmıyorum ki ben istemez miyim okuluma gidiyim derslerimi dinliyim başarılı olayım hayalimi gerçekleştiriyim arkadaşlarım olsun eğleniyim ben bu hastalıkla doğdum tedavisi de yok ömrüm boyunca benimle ona alışmaktan başka ne yapabilirim ki bunların olmasının hiç birini ben istemedim ne zaman atak geçirsem ailem endişelenirdi onlar da üzülüyor ama artık onlar da bıktı babam sürekli hasta olduğumda bıktım artık senden diyor jdjskksjf abim ise ne zaman iyileştin ki diyor sanırım erkeklere olan önyargım biraz da bu yüzden olabilir yine ne varsa annemde var 600'ü geçen kelime yazmışım kusura bakmayın biraz dolmuşum yazmak iyi geldi bir nebze de olsa içimi döktüm