Sıkıntılı bir abim var onla samimileştikce serseriliğe özenmeye başladım doğal mı?

yani hanım evladı değilim zamanında kavga ettik ama eskisi gibi etmiyorum çocuklukta ap ayrıydı tabi ister istemez alttan aldığım zamanlar oluyor bu adamla tanıştıktan sonra ister istemez kanım ısındı cesaretim eskiye göre daha arttı ona ilk zamanlar keko gözüyle bakıyordum zamanla tanıdıkca cesaretine hayran kalmaya başladım çünkü adam kimseye en güçlüye bile kendini ezdirmiyordu sadede Allah’a verilecek bir canım var diyordu kız arkadaşım olmuştu eski sevgilisi ile tartıştık çocuk beni 4-5 kişi çağırdı bende o gün gece gitmedim üstünde emanet olabilir dedim bu abiye anlattım bana kızdı niye gitmedin kimseden yeme senin Allah’a verilecek tek canın var ölümden öte köy mü var dedi arkamda durdu o çocuğun ortak bir arkadaşını aradık çocuğa saydırdı siz 5 kişi olun bizde 5 kişi olalım hepinizi 7 parçaya böler 7 tepeye gömerim dedi çocuklar korkudan engelledi bişi bile diyemediler karşıdaki çocukta sıkıntılıydı dedim abi gitmem lazımdı bende pişmanım bıçaklanmaktan korktum adam boş gezmiyor dedim oda olum bende 6 defa bıçaklandım o acıya alışıyorsun dedi ne olursa olsun kendini kimseye ezdirme dedi bende artık o yola girdim bugün 3 kişiyle kavga ettim cesaretim yerine gelmeye başladı eskisi gibi