Sorunları çözmek icin yaklaşımınız nedir?

Bir zincirin gücü en zayıf halkası kadardır...

Hem çok anlamlı hem de kullanmayı çok sevdiğim bir söz.

Hatta söylerken, başına zaman zaman ‘’eee’’ söylemi de eklenir. (Kendimizin dışındaki durumlarda tabi) Söz güzel, söylerken ki tavrımız da güzel. Peki sonrası? Ne yapacağız? O halkayı o şekilde bırakacak mıyız? Yoksa değiştirecek miyiz? Değiştireceksek bu nasıl olacak? Zayıf halkayı belirlemeye ihtiyacımız var ilk önce. Halkanın zayıflığını anlayabilmek için üzerine baskı uygulanmasına ihtiyaç var. Bakalım ne kadar baskıya, yüke, gerginliğe dayanabiliyor? Zincirin bu yanını belirledikten sonra, artık o zayıflığın değiştirilmesine ihtiyaç var. Yeni bir parça eklenmeli ki, aynı baskıyla, yükle, gerginlikle karşılaşırsa daha dayanıklı olabilsin. Yeni parça için çeliğin ateşte kızması lazım. Bu iş kızmadan olmuyor. Kızacak ki, bu hayatta çelik gibi de olsan, kendi yumuşak karnını görebilsin. Yumuşak karnını gördükten sonra o kızma haliyle, kendine tekrar şekil verebilsin. Öyle dimdik sabit durduğunda değil, sertliklerini esnetebildiğinde zincirin bir parçası olabileceğini fark edebilsin..

Sorunları çözme yaklaşımım genellikle sakin ve analitik olmaktır. Öncelikle sorunun kaynağını anlamaya çalışırım, çünkü her sorun farklı bir dinamiğe sahip. Duygusal bir yaklaşım yerine, mantıklı ve çözüm odaklı bir bakış açısı benim için daha etkili. Önce, kendimi ve durumu net bir şekilde değerlendirmeye çalışırım, sonra en uygun çözüm yollarını araştırırım. İletişim çok önemli; karşımdaki kişiyle açıkça konuşarak çözüm aramak, çözüm sürecini hızlandırabilir. Ancak, bazen bir adım geri atıp durumu değerlendirmek de en iyi seçenek.

Sabır ve anlayış. Bir de gerçekten empati kurabilmek aşırı önemli. Hep şöyle düşünürüm yargıladığın şey ile sen sınanmadın senin o an ne yapacağını bilemezsin, başa gelmeden bilemeyiz