En büyük pişmanlığınız nedir ve neden pişmanlık hissediyorsunuz?

Uzunca bir yazıyla içimi dökmek isterim.

Hiç unutmam 9. Sınıfta ilk klasık sınavım olan matematik dersinin kağıdına baktığımda yapamayacağımı anlamıştım. Birkaç soruya karaladığım cevapsız işlemlerin üstünden tekrar tekrar geçtim. Bir anda göz ucuyla silgiye baktım ve başıma gelecek olanı az çok kestirerek soruları sildim. Sadece 2 soru bırakmıştım, herhalde başıma gelecek olanı hissettiğimden böyle yaptım. Kağıdı da gözetmen görmeden teslim edilenlerin arasına sakladım. Sonraki ders matematikti ve hoca sırayla kağıtları değerlendirirken sessizce ağlıyordum. Benim kağıdımı aldığını duraksadığında anladım. Yanına çağırdı, ne halt ettin der gibi baktı ve cevap bekledi. Hiçbir şey diyecek gücüm yoktu. Beni asıl şaşırtan hocanın kağıda odaklanıp cevapları görebildiği kadar puanlamaya başlamasıydı. Kalemle üstünden o kadar fazla geçmişim ki izi kalmış. Bitirdiğinde sayfanın üstüne 67 yazdı. O an salya sümük ağlamaya başladım çünkü o puanı alacağımı hiç düşünmemiştim. Hoca bana bakıp iç çektikten sonra puanı karaladı ve 7 yazdı. Hoca kısaca "67 alabilecekken 7 aldın" diyerek sınıfa da açıklamış bulundu. Birkaç kişi itiraz etse de hoca tepki vermedi.

O günün akşamı o kadar ağlamıştım ki annem dayanamayıp hocayı aradı. İkinci bir darbe olacağını adım gibi bildiğim bir çözümle çıkageldi. Beni aynı hocaya özel derse gönderdi. Ne kadar süre gittiğimi hatırlamıyorum ama çok zaman geçmeden hoca ders sırasında beni kovdu. Bildiğin özel dersten kovuldum. Yeterince uzun yazdığım için o günü anlatmayacağım. İkinci darbeyi de aldıktan sonra hem kendime hem de matematiğe küstüm. Bu karar bütün eğitim hayatımı yıktı. O gün benim özel derse değil psikoloğa ihtiyacım vardı. Fikrimi belirtmediğim için kendi düşen ağlamaz diyorum. Bana müstahak.

Uzun lafın kısası benden bi bok olmayacağını 14 yaşımda anlamıştım. Derdim dert değil ama sırtımda bir yük yaşayıp gidiyorum işte