Egonuz ne yapmanıza izin vermez?

Egom yok. Hatta bu durumu, egosu olan insanları rencide etmekte kullanmak zorunda kaldığım bir araç gibi kullandığım olur. Egolu bir insanı, Kansersiniz dediğinizde görün neler dökülüyor üzerinden... Bir anda insanlık dediğimiz o derinliği ve nezaketi görürsünüz ego insanı insan olmaktan uzaklaştıran bir kötü düşünce varlığı gibi.

Bugünün dünyasında herkesin pahalı arabaları, gösterişli evler, son model telefonlar, markalı kıyafetler ve parfümler peşinde koştuğunu görüyorum. Bu maddi eşyalar, insanoğlunun ihtiyaçlarının ötesine geçmiş durumda, ama ironik bir şekilde insanlığın özü, derinliği, anlamı çok gerilerde kaldı. İleri teknoloji, geri kalmış insanlık ve vicdanların ortaya çıktığı bir manzara var.

Yine de umut ışığını tamamen kaybetmiş değiliz. "Olmasa da olur" diyebilen, şatafatlı hayatları elinin tersiyle itip başkalarına, özellikle de kimsesiz çocuklara zaman ayırabilen insanlar var. Sadece bir günlüğüne bile olsa, bir çocuğa anne, baba, abi ya da abla olmayı başarabilen o nadir insanlar... Onlar bir çocuğun unuttuğu sevgiyi, sıcaklığı, insan olmanın hissettirdiği güveni ve huzuru yeniden hatırlatıyorlar.

Ama bu insanlar çok az. Ve bu "azlık" bir soru işareti gibi zihnimizi kurcalamalı: Neden bu kadar az? İnsanlık ne zaman bu kadar bencil hale geldi? Bu sorular üzerine düşünmek, her birimizin bir iç muhasebe yapmasını gerektiriyor. Çünkü insan olmak, yalnızca kendine değil, başkalarına da dokunabilmek, onların hayatına bir damla iyilik bırakabilmek demektir.