En uzun gecede düşünecek derdiniz var mı?

Bu geceyi düşündüğümde, geçmiş yılların izleri beliriyor zihnimde. Özellikle kayıplar, pişmanlıklar, yarım kalan hayaller daha fazla kendini hissettirir. İnsan uzun gecede kendine daha fazla kulak verir çünkü dış dünyadan gelen sesler azalır. Gece uzadıkça, zamanın durduğunu hisseder insan; o an geçmişin ağırlığını ve geleceğin belirsizliğini sırtında taşır. Bir keresinde, böyle bir gecede uzun süre uyuyamamıştım. Pencerenin önüne oturmuş, sokak lambalarının ışığına bakarak gelecekle ilgili kaygılarımı tartmıştım. İş, ilişkiler, aile ve hayaller… Hepsi bir film şeridi gibi önümden geçmişti. Sonunda fark ettiğim şey, uzun gecelerin aslında içsel bir yolculuk olduğunu ve her karanlığın sabahıyla birlikte yeni bir umut taşıdığını görmek olmuştu.

Bu geceye dair bir derdim olup olmadığını sorarsan, sanırım en büyük derdim, geçmişle gelecek arasındaki köprüde dengede kalmak. Geçmişin pişmanlıklarına takılmadan, geleceğin belirsizliğinden korkmadan, anı yaşamak ve kendime daha fazla şefkat gösterebilmek… Eğer senin de bu geceye dair düşündüğün, içinde sakladığın bir şey varsa, belki yazıya dökmek veya biriyle paylaşmak iyi gelebilir. Çünkü en uzun gece bile, paylaşıldıkça kısalır.