Yalan söylemek ve o yalanı devam ettirmek yorucu değil mi?

Vicdanını bir kenara bırakmış insanlar için, özellikle yalana başvurmak kendi için vicdan azabı gerektirmeyen yani vicdanını susturmayı başarmışıydı aldırmayı başarmış insanlar için normal bir duygudur yalan söylemek onlar için bir spor gibidir. Vicdan sahibi insan yalan söyleyemez yorulur sıkılır rahat uyuyamaz o kişinin yüzüne bakamaz Bu da yorucu bir hal alır.

Bir keresinde senaryo kurup oynamıştım 9 ay boyunca. Ek olarak 4 5 karakter bile yaratıp sunmuştum üstelik, onlarla dw tanıştırdım. Sanaldaydı. Sıkıldım diye bıraktım, işin komik tarafı o kişi hâlâ işletildiğini bilmiyor konuşmayı keserken bile ciddi ve tutarlı şeyler dedim. Karşı taraf erkekti ama bende karşı cins değildim. O süreç cidden eğlenceliydi, yorucu da değildi keyif alıyordum resmen ama bi daha yapar mıyım yapmam. İki üç yıl önceydi, şu an boş geliyor hâliyle.

İşin ucunda ölüm varsa ve canını kurtarmak için yalan söylemek hariç.

Bence yalanın bir yeri olmamalı insan hayatında. İyi şeyler yalandan türemez ve battıkca batılan bir batakllık gibidir diye düşünmekteyim.