Ruhunu tamamlamak için eksik parçayı mı bulmak, yoksa eksikliği de sevip, uyum sağlamak mı lazım?

Yapbozun tamamladık eksik parçasını yerine koyduk ama yapboz yine tekrar bozuldu bu sefer başka biryerden eksik ruhumuz doyuyor aslında insanoğlu yetinmeyi bilmiyor yapimisi bozuyor

6. Hissime güvenirim beni hiç yanıltmadı hissettiğim oldu ama bu beni yoruyor artık kalbimi acitiyor

Ben akışına bırakan bir insanım, arayışta değilim. Nede bu eksikliği kapatma gibi bir isteğim derdim var. Zamanı gelince her şey olur diyip geçiyorum..

aslinda ruhlarimiz tam sadece bazı açliklar cekiyor asla tam olarak doymayiz bu yüzden ölmeyecek kadar ve acı çekmeyecek kadar beslemeli

Eksik parça biz yaş aldıkça artan farkindaliktan hep olucaktir uyum sağlayabilmek daha zor ama elde etmesi daha kolay bence

Eksik parça insanın yaş sayısı arttıkça da artan bir durum. o eksik parça karşilasılan olaylar hissedilen duygular insanlar karşısında devamlı eksiliyor doldurulması biraz zor hep bir eksikle hayat devam ediyor bence

Biz istesek bile eksik parçayı bulduğumuzda işler yolunda gitmeyebiliyor. Sonuçta kimseye sen benim tamamlayıcı parçamsın gitme diyemiyorsun 🤷🏻‍♀️

Eksiğini bilip, uyum sağlamak daha doğru olandır diye düşünüyorum. Sadece dikkat edilmesi gereken şeyinse hayatımıza aldığımız insanların bilinçli ya da bilinçsiz olarak o eksiği sana hissettirmeyeceğinden emin olmak.

Öteki türlü dünyan cehenneme dönüyor çünkü 🤷🏻‍♀️

Ruhun diğer yarısını bulmak
Ki zaten bazı ruhlar evvelden aşinadır birbirine

Eksikliği seversem, asla tam olmanın huzuruna erişemem.

İnsan önce kendini bulmalı. Yani eksik olan her şey bizde aslınsa.

Eksiği kabul edip , sevmek 🤞🤞