Veda anında nasıl birine dönüşürsün?

Ortak alınan kararla bir veda ise kızmam küsmem kırmam. Lakin içten içe üzülürüm. Vedalar her zaman üzer. Karşı taraf aldıysa da saygı duyar neden diye düşünürüm. Ama her iki olanakta da içim kırılır. Çünkü hala sevginin arkadaşlığın güzelliğine inanıyorum. Umarım değer verdiğimiz insanlara veda etmek zorunda kalmayız :)

Haksızlık yapılmış, üste çıkılmış, parça parça edilmiş bir kalp bırakıp bi de güzelce veda etmemi bekliyorsa anasından emdiği sütü burnundan kan misâli getirir öyle gönderirim. Bazı şeylerde asla acımam.

Onun dışında ise güzelce veda ederim.

Ayrıca vedalarda insanın nasıl birisi olduğunu asla anlamazsın. Yapıp yapıp insanı üzdükten sonra hiçbir şey olmamış gibi "güle güle" diyen * var.

Veda anında, genellikle daha sakin, düşündürücü ve içe dönük birine dönüşürüm. Hızla geçip gitmiş gibi hissedilen anların sonunda, birkaç kelimeyle her şeyi toparlamak isterim. İnsanlarla vedalaşırken, geride kalan anıları ve hisleri düşünmek, daha derin bir anlam taşır benim için. Yani, neşeli ya da karışık duygular yerine, duygusal bir olgunluk ve sakinlik ön plana çıkar.

Duygusal bir yapım var Sakin karşılıyorum genelde sinir öfke İntikam duygusu falan olmaz bende Ağlarım ama içime atıp Ağlarım sonra susuyorum kendi kabuğuma çekiliyorum