Ne zaman bu kadar düştük?

Bazen düşerken fark etmiyoruz, ama belki de gerçek düşüşümüz, insanlığa dair ne kadar çok kayıp yaşadığımızı kabul ettiğimiz an oluyor.

Merhametimizi, şefkatimizi, umudumuzu kaybettik, belki de o yüzden içimizdeki canavarı göremiyoruz.

Bütün bu kayıplar, küçük şeylerde biriken büyük boşluklar gibi.

Biz ne kadar temizlenmeye çalışsak da, kirli duygular her zaman yeniden büyür, çünkü içimizdeki canavarı eğitmedikçe, dışarıdaki güzellikleri görmeye devam edemeyiz..

Gerçekten de, o vahşi duyguları kim öğretti? Kim bize öfkeyle büyümeyi, dünyayı soğukkanlı bir şekilde görmeyi öğretti?

Bu sorular, belki de insan olmanın acı gerçekliğini kabul etmek için bir adım daha atmamız gerektiğini hatırlatıyordur..

Meleksi insanlara ihtiyacımız var
Çünkü insan görünümlü seytansı yaratıklar türüyor
Kediyi kuşu gectm insanı umursayn bari
Bir dilenciyi bir TL verip geçmekle iyilk yaptm sanıyorsnz vicdanınızı rahatlatıyorsnz ki onu da sadaka verms olmak için size dua etsn Allah razı olsn desn diye yapıyorsnz çoğunuz nankör ve çıkarcısnz iyilikleriniz sahte ve yapmacık
Ama ben yemiyorum bunları bilginize

Sitede okuduğum en içten en anlamlı başlıklardan biri 👏🏻👏🏻👏🏻
İşte bu yüzden iyi insanlara dair umudum var.
Hayat şartları zor diyenler sadece bahane uyduruyolar. Hayat eskiden beri böyle devam etti. Herkes kötü değil herkes iyi de değil. Biz kendimizi iyileştireceğiz. İyi çocuklar yetiştireceğiz.