Asla mutlu değilim, mutluluğun ne demek olduğunu unuttum?

Bende 11-12 yaşlarında babamı kaybettim ama hayatın devam ettiği bilincinde oldum. Sen istediğin kadar ağla, üzül depresyona gir çık naparsan yap dünya senin için "ay biraz mola vereyim bu kız çok üzgün" demeyecek, dünya dönmeye devam edecek. Olan senin gençliğine olacak. Kendine üzülmeyi, acımayı bırakmalısın. Tek ölen senin baban değil. İnsanlar evlatlarını kaybediyor, bundan daha zor olan bir acı ne gördüm ne de duydum. Her şey geçip gider. Acılar azalır ama sen önce kendi canının kıymetini bilmelisin ve yaşayan insanlarla yoluna devam etmelisin. Şunu da belirteyim sana unut diyen yok fakat ipin ucundan tutmalısın ki yeni bir yol inşa edebilesin

Ben de bir aralar depresyondaydım geceleri çok kötü huzursuz derdim her gün günlüğe kendimi dökerdim bilmiyorum içindeki üzüntü seni artık gündelik haline getirdi her gün üzülüyorsun ama akşamları ben bunu nasıl atlattım bilmiyorum ama genel olarak galiba film izleyerek mutlu olma yollarını aradım Yani üzgünsen mutlu olan şeyleri ilgilen emin ol ki bir gün de bu da geçecek