Çok bunaldım gerçekten?

Buraya gelip içimi dökmeyi aklımın ucundan geçirmezdim ama sonuç olarak buradayım. Her neyse... Son birkaç gündür gerçekten çok ama çok kötüyüm. Küçük olaylar yüzünden içimde biriken her şey bu günlerde ortaya çıkıyor diyebilirim. Anlatacak kimsem de olmadığı için buraya yazmak istedim. Kısaca bahsetmek gerekirse insanların düşüncelerini çok umursuyorum, umursamak istemiyorum çünkü bana çok zarar veriyor ancak elimde değil. Ne yaparsam yapayım, kendimi ne kadar motive edersem edeyim işin sonunda yine insanları takıyorum. Dışarıda olduğum zamam asla rahat değilim sanki biri beni almış da iki duvarın arasına sıkıştırmış gibi, çok rahatsız ve diken üstünde hissediyorum kendimi. Aslında arkadaş ortamımda tam tersiyim, çok eğlenceli ve dışa dönük oluyorum ama artık bir arkadaş ortamım bile yok herkes üniversiteye giderken ben mezuna kaldım. Özgüvenim gerçekten çok düşük bunun farkındayım. Bir ortamda sohbet dönerken sadece sohbeti dinliyorum ve dahil olmuyorum ama bazen o kadar saçma sapan yerlerde dahil oluyorum ki sonra da pişman oluyorum. İnsanlar bana gülüyor. Aklımdakileri, hislerimi dışarı çıkaramıyorum sadece susuyorum öylece. Genelde duygularımı belli etmeyi de, derdimi anlatmayı da tercih etmiyorum. Sanki herkes beni yargılayacakmış da küçük düşecekmişim gibi hissediyorum. En son bunu da söylemek istiyorum ki neden herkes birbirine üstünlük kurma çabasında ki? Normal insanlar olarak yaşamımıza devam etmek bu kadar mı zor gerçekten? İnsanlar gerçekten çok kötü olmaya başladı. Bakışları, tavırları her şeyi değişti. Neyse lafı çok uzattım sanırım. Bana verebileceğiniz tavsiyeler var mıdır acaba? Bana yardım ederseniz gerçekten çok ama çok mutlu olurum.