Hayata karşı hevesiniz var mı?

Hayata karşı hevesim, her an değişen bir yolculuk gibi. Bazen güneşin doğuşuna bakıp içimde büyük bir umut hissediyorum, bazen de bir boşluk, sanki her şeyin ağırlığı üzerimde. Ama ne olursa olsun, bir adım atmak, bir şey denemek, kendime küçük de olsa bir hedef koymak beni hayatta tutan şey. İnsan umut etmeden, merak etmeden, mücadele etmeden yaşar mı? Hevesim belki büyük hayaller değil ama küçük anlarda saklı; bir kahve kokusunda, sevdiğim birinin gülümsemesinde ya da başardığım küçücük bir şeyde. Önemli olan, hevesi tamamen kaybetmemek, onu bir yerlerde diri tutabilmek.

Hayata karşı her daim hevesim var ve bu eve hiçbir zaman sönmedi. Ta ki son nefesi verene kadar, yılmadan, pes etmeden devam edeceğim inşallah. Ne zaman nefesimiz kaçarsa, işte orada bizi derin problemler bekliyor olur. İnsanın kendini o problemlerle boğmaması gerekli. Sonuçta hayat devam ediyor ve devam ettiği sürece de, hayatın pozitif taraflarından faydalanmak lazım. Negatif yaşamak aşırı bunaltıcı olur.