Gönül almayı bilmeyene ömür emanet edilmez deyip neden şans veriyoruz her seferinde?

Bazen bir insana şans verirken, içimizdeki umut bizi yönlendirir. Belki değişir, belki bu sefer farklı olur diye düşünürüz. Gönül almayı bilmeyen birine ömrümüzü emanet etmek, aslında kendi değerimizi unuttuğumuz anlarda yaptığımız bir hata olabilir. Ancak her şansa, belki de kaybetmek istemediğimiz bir sevginin ya da bağlılığın izleri eşlik eder. İnsan bazen, affetmenin ve şans vermenin gücüne tutunur, ama aslında unutmamalı: Değişim karşılıklı olmalı. Çünkü her yeni şans, bir kez daha incinme riskini taşır. Ve kendi değerimizi bilmediğimiz sürece, aynı döngüye hapsoluruz. Bu yüzden önce kendimize karşı dürüst olmalı ve gerçekten hak edene şans vermeliyiz.

Aksine kurnaz geçiniyorsunuz. Erkek değil, evlilik seviyorsunuz. Evde görmediğiniz saygıyı, sevgiyi gösterebilecek bir enayi bulup nikaha ikna edene kadar ayıya dayı diyorsunuz. Maksat evde kaldı denmesin. Olur da köle olursa kocanız evliliğe devam. Yok, foyanızı anlayıp anne babanız gibi muamelede bulunursa boşan gitsin. Ne de olsa nafaka alırsınız, mal alırsınız.