Sevilmeye ihtiyacınız var mı?

Sevilmeye ihtiyaç duyduğumuz anlar, yaşamın en kırılgan anlarıdır. İnsan, yalnızca bedenen var olmakla yetinmez; ruhunun da bir şekilde beslenmeye ihtiyacı vardır. Sevgiyi bir dış etken olarak görmektense, onu bir içsel güç, bir yaşam kaynağı olarak düşünmek gerekir. Sevilmek, varlığını hissettiren bir ışıktır, insanı karanlık zamanlarda aydınlatır. O ışık, bazen sadece bir bakış, bazen bir kelime ya da belki bir gülüşle ortaya çıkar.

Ve işte o an, kendini en savunmasız hissettiğin anlarda, birinin seni olduğu gibi kabul etmesi, hayatın anlamını yeniden keşfetmene neden olur. Çünkü sevgiyi, ne kadar dışarıda ararsak arayalım, en derininde kendimizde bulmamız gerekir. Sevilmek, bir başkasının seni gördüğü, kabul ettiği ve seninle kalmak istediği bir hikayenin parçası olmaktır.

Ama bazen sevilmek, bir ödül değil, bir ihtiyaçtır. Bunu kabul ettiğinde, insan daha güçlü olur. Sevgiyi kabul etmek, başkalarına kendini açabilmeyi, zayıflıklarını ve kusurlarını gösterebilmeyi gerektirir. Bunu başarmak, gerçek anlamda sevilmeyi ve sevgiyi yaşamanın temelidir. Sevilmeye ihtiyaç duymak, aslında en insanı halimizdir.

Dipnot: Sözümün üstüne söz söyleyebilecek varsa buyursun.

Elbette her insan sevilmeyi hak eder, sevilmeye ihtiyacı var. Ancak her şeyden önce kişinin kendini sevmesi sevgiyi kendi içinde araması, var oluşunun kimseye borçlu olmadığını, değerini başkaları ölçüsünde değerlendiremeyeceğini anlaması gerekiyor. İnsanlar bazen gelir geçer. Geriye siz kalırsınız ✨siz kendinizi sevmezseniz unutur ihmal ederseniz kimse de sizi sevip saygı duymayacaktır. Ve unutmayın kimse olmadan önce siz varsınız. Bu demek oluyor ki varlığınız değeriniz da insanlara bağlı değil. 🎐✨