Merhametinizin bir sınırı var mı? Merhametli birisi misiniz?

Çok merhametliyim lakin artık sınırlama getirdim kendime, güncelliyorum kendimi.
Bazıları hiç korkmuyor kırmaktan, bile isteye ve planlayarak kırıyorlar, işte o vakit ben de soğuyorum.
Halbuki ben hiç kıyamam, bilhassa beni seven bir insana hiç kıyamam.
Merhametli bir insan olduğum için herkesten aynı tutumu bekliyorum lakin bazılarını çok büyütüyoruz gözümüzde.
Bazıları gözümden düştü, herkese sunulmamalı merhamet denilen o masumane duygu.
Bazıları en güzel duyguların katili ve bazılarının gönlümde zinhar yeri yok. İyi oluyor bana, böylelikle yine güncelliyorum kendimi.
Vakti zamanında yani yıllar evvel, yani çok küçükken, ah yani lise yıllarımdayken birisini çok sevmiştim, o da beni çok sevdi, hatta sevdiğimden daha çok sevildim, kıyamıyordu bana, koparmıyordu beni benden, eksiltmedi beni hiç, nasıl hassas yaklaşıyordu bana.
Ben sanıyorum ki karşıma çıkan herkeste onu aradım lakin kimse O olamaz, o başkaydı.

Merhamet duygum eksilmeyecek lakin artık bana merhameti olmayanı ilelebet siliyorum, arkama bakmaksızın, sanki hiç olmamış gibi, izi bile kalmıyor.
Çünkü kendime merhamet ediyorum ve merhametsiz kişileri tutmuyorum heybemde, kırmaktan korkmayan kişileri barındırmıyorum ve bu huyumu da seviyorum, geri dönüşü olmuyor sevgisizliğimin. Birisini bitirince artık o herhangi birisi oluyor benim için, merak dahi etmiyorum, arkama bile bakmıyorum.
Var olan merhamet duygusunu insan kendine çevirmeyi bilmeli, merhametli insanlarla kuşatmalı hayatını