Gece olunca neye dönüşüyorsunuz?

Gece olunca zurafaya donusuyorum. Zurafalarin ses telleri yoktur ayni gece donustugum kisi gibi.

Gece ve gunduz baskayim.

Donusum ansizin oluyor, kimligimi saklamakta zorlaniyorum.

Etrafimda kimse olmaz, donusumu rahat tamamlayabilmem icin yalniz olmam gerekir.

Arada bi agriza cikiyor ve donustugum sekilde kaliyorum, sabah eskiye donuyor ama.

At adamlar daha iyi, kendi cinsime daha yakin hissediyorum.

Icimde gece uyanmayi bekleyen bir zurafa var.

Arada bi sozumu cignese de dinler beni.

Düşünce bulutuna ve vicdan mahkumuna. Bir ben var bende, bir de benden içeri. Dönüşüm merakla ve çabayla olur. Bu da anlık bir mucize değil, işleyen ve diğerlerini de etkileyen uzun bir süreçtir. Hayır, çoğu sen çok değiştin der kendisine kullanabileceği yeni insanlar aramaya başlar. Henüz geri dönüştürülmedim. O kadar yararlı ve gerekli biri miyim sorgulamasını yapıyorum. Gregor Samsa. At adamları hiç sevemedim. Söz dinler ama konuşmaz.. İçimdeki tek hayvan, nefsim.