Yokuş yapar mısınız, yokuş musunuz, yoksa kuş musunuz?

Yokuş yapmadım, yokuş olmadım. İstedim ki sevdiklerim kuş gibi hafif hissetsinler yanlarında. Ben yokuşu tırmanırım, alışkın olmadığım bir durum değildi bu.
Aklım başıma sonradan da gelir, bazen hiç uğramadığı da olur, bazen de hiç gitmez hatta hayal kurmama bile engel olur.
Başıma gelenler, önce aklıma uğrar, kalbime iner ve akşam çayını bırakın yemeğe kalırlar.
Beyazdan siyaha geçiyorum. Seçme şansım olsaydı da bunu seçerdim.
Önce kuşun kanatlarını çiziyorum. En son yüzünü.
Gülümsüyorsa kesin kıracaktır. Kırıyorsa kötü değildir her zaman.
Bazı öfkeler sonsuza kadar sürer. Bazı öfkeler, geldiğine pişman olur, o kadar değmez karşıdaki.

Bitti.

Yokuşum da kuşum da. Kimi zaman bir kelebek, kimi zaman yokuş oldum. İşleri yokuşa süren ve birilerinin ayağını kaydıran olmadım sadece. Aklım başıma geceleri gelir, uykum seyahate çıktığında. Başıma gelenler önce kapımı çalıp rüyamla haber salar. Sonrasında hayatıma dahil olur da misafir adını alır.

Renklerden renk olsam siyah olurum. Renkli insanlara hayran olan ama siyahtan vazgeçemeyen biriyim. Bir kalem alsam kuş çizmem kalem benden ne isterse onu yaparım. Zaten benden bir şey isteyen de bana kalem vermez. Çünkü kalem bendeyse yetki de bendedir.

Gülümseyen samimidir, kıran yapay. Güle oynaya kalp kıranda yürek yoktur ki iyi midir kötü müdür tartışması yapalım. Bu kalbi olanların girdiği bir ikilem. Öfkem sadece beş dakika sürer. Çok şiddetli ve tazeyse de iki gün.