Yalnızlık güzel mi sizce?

Gereksiz insan çoğaldı yer yuzunde.
Birbirini dinlemeyen,
Tahammül edemeyen o kadar çok ki.
Bencil, kibir, kıskançlık almış başını dört nala kosuyorken ve zaman su gibi bir sekilde akmak için yolunu buluyorken neden kendime dert yüklemesini yapmak için ısrar ediyim.

Tabi ki bir hayat arkadaşı istiyorum.
Fakat bakıyorum da insanlar kalıplaşmış kimin söylediği belli olmayan kelime ve tanımlamalara , hareketlere kendilerini o kadar kaptirmislar ki gerçek hayatı görmek bile istemiyorlar.

Çoğu insan artık bir başka hayatları yaşama gayesinde,
Kendi fikri bile yok çoğu konu da.
Fikri veya düşüncesi olmayan insanla hayat geçirebileceğimi hiç zannetmiyorum.

Yanlız olmak evet bir yere kadar sıkıntı veriyor insana.
Bir ses , bir nefes olsun , dert ortağı veya bir konuda sohbet etmek isteği elbetteki isteriz hepimiz.
Fakat yolunda giden bir hayatı da kendi elimle engebeli araziye sokmanın ne anlamı var , nede gereği.

İşim var , ailem var , imkanim var.
Yeri geliyor bir gecede şehir değiştiriyorum..
Başka insanlar görüyorum.
Geziyorum.

Ben istemezmiyim eşim olsun (mümkünse kız çocuğum olsun.)
Şömine başında oturalım sohbet edelim, kitap okuyalım, yemek yiyelim, film izleyelim, kamp yapalım.
Hayat ve gerçekler ortada , içinde olduğumuz toplum ortada.