En çok neyi kafana takıyorsun bu aralar?

Hayatıma giren beni değersizleştiren insanları kafama takıyorum. Ama bugünden sonra karar verdim kimseyi takmayacağım. Kendim olmaya karar verdim, eski ben olmaya karar verdim. Ben insanlara değer verdikçe, onlarla ilgilendikçe, onların yardımına koştukça, o mutlu olsun üzülmesin dedikçe kendim değersizleştirdim kendime karşı. Karşılığında ne gördüm. Ruh hastası, düşük, egoist. Ben doğruları söylediğim zaman sana kızıyorlar. İstedikleri kadar kızmaya devam etsinler doğru neyse onu söyleyeceğim. Çünkü benim için doğru tektir. En iyi bildiğim neyse onu söylerim onu yaşarım. Bu saatten sonra Kimin ne dediği, kimin ne yaptığı umurumda değil. Kapıma geldiklerinde göreceğim ama ben onları.

Bu aralar kafamı en çok kurcalayan şey, çevremde olan biten olaylar ve insanların davranışları. Bazı şeyleri anlamakta güçlük çekiyorum ve bu beni öfkelendiriyor. Farklı duyguların arasında kaybolmuş gibi hissediyorum; bazen insanlar kendilerine bile yabancı gelirken, başkalarını anlamaya çalışmak daha da yorucu bir hâl alıyor. İyi niyetle yaklaşsan bile, bazen anlamak mümkün olmuyor, bu da içimde öfkeye yol açıyor. Kendi düşüncelerimde, kendi sakinliğimde bir liman bulmaya çalışıyorum ama her zaman kolay olmuyor.