Kardeşim kanserdi. Karaciğer kanseri. Aylarca Cerrah paşa hastanesinde yattı , Ailem İstanbul'da biz diyarbakırdaydık kardeşlerimle ve yaşça küçüktük o esnada anneannem sadece yanımızdaydı. Sürekli roman okur , hayata tutunmaya çalışırdım , bir tarafımda anne baba özlemi , bir tarafımda içimde dinmeyen çığlıklarla boğuşur dururdum. Bir kez yendi kardeşim kanseri o gün en mutlu günümdü. Sonra devam hüsran... devam göz yaşı... hikayede bitti o gün orada iki ruh can çekişti aslında.. ölmüştüm ancak gömülmemiştim. Öyle bir hüzün , öyle bir acı..:(
Bir şeyleri başardığımdaki o mutluluk paha biçilemez. Hele de zorlu bir sürecin ardından, imkânsız dediğim şeylerin üzerine o başarı geldiğinde mutluluk benim için tarif edilemez bir his oluyor.
Bir yılbaşı günü sabaha karşı lazım olan ( 0rh-) kanı bulmak oldu o yüzden herzaman mucizelere inanırım havada - 14 dereceydi kemiklerime kadar donmuşum hiç unutamam bu anı hastane koridorlarında tek başıma kaldığımı sanki dünyada sadece ben kalmıştım.
Gelecek kaygısı bittiğinde olacağını sandığım an. Ulaştığımda başka hedefler koymuş olacağım muhtemelen ve sonsuz döngüde mutsuzluk hüküm sürebilir. Mutluluk uzun sürebilen bir kavram değil zaten anlık yaşarsın ve biter.
Küçüklüğümde gökkuşağının altından geçebilirsen dileğin gerçekleşir diye bir efsane duymuştum. Köydeydik o yaz. Gökkuşağını görünce deli gibi ona doğru koşmuştum. Koşarken mutlu olduğum o anı bir daha hiç yaşayamadım. Öyle bir mutluluktu yani
Kardeşlerimin doğumu Annem, babam ve kardeşlerimin ameliyatlarından sağ salim çıkması Pandemi de 2 kere covid olmamıza rağmen sağlığımıza kavuşmamız Üniversitelerden mezun olduğum anlar İlk staj günüm Allahımm çok güzeldi
Erkenden kalkıp açtığım penceremden esen miiss gibi kokan hava. Açtığım şarkıyı dinlerken hazırladığım kahvaltı ve ona eşlik eden yarım kalan filmimi izlemek...🫠✨️
Sevdiklerimle tatildeyken sanırım 😌 dert yok tasa yok zamanla yarışma yok keyif var huzur var gülmek var güzel vakitler güzel yemekler güzel sohbetler var 😄