Kirlenmeden kalabildiniz mi?

Tertemiz bir insandım ben, melek gibi bir kızdım. Kirlendim, kire bulaştım, çamura battım, hiç günahı olmayan bir kaç kişiden çıkardım yaşanmışlıklarımın acısını. Bardağı taşıran son damlada tüm öfkemi beni bir mikrop gibi hissettiren o pisliğe kustum, haklıydım lakin ileri gittim. Düşmanı bile haksız yere kırdığımda ağladım, vicdan azabı çektim; "sen ne ara böyle kötü oldun? "dedim kendime. Ben kötü bir insan değildim lakin çok zarar verdiler bana, kötülüğü de kötülük yapan şeytanlardan öğrendim. Aslında kötülük yapan sahiden kendine yapıyor, kötülük yaptığı kişiye kötülük yapmayı öğretiyor ve yaptığı kötülükler kendisine kötü davrandığı kişi tarafından yine kendine dönüyor. Kötü olmayı ben istemedim lakin kendime de kötülüğümü isteyenlerin o pis gözleriyle bakamam, kimsenin bana zarar vermesine, beni benden çalmasına müsade edemem artık. Eski o kızı özlüyorum, bir bebek gibi günahsızdı o lakin mümkün mü kirlenmemek, mümkün mü şeytanlaşmamak, hepimizin içinde bir şeytan var. İşin şöyle bir tuhaf yanı da var; iyilik meleği olduğum zaman hâlâ beni kötü sanan gafiller vardı, şimdi ise daha kıymetliyim. Kendimden yana olmak zorundaydım, beni zorla bir savaşın içine çektiler, bu kız kendini savunamıyor diye en güçsüz olanı bile ben de ispat etmek istedi gücünü, aslında ne kadar güçsüz o da, güç güçsüze öfkeni belli etmek değildir ki, en güçsüz olanı bile bana bileniyor, diğerlerine gık demiyor, şimdi ben nasıl kirlenmeyim, nasıl savaşın içine girmeyim, o odada kendimi mikrop gibi hissedip katıla katıla ağlarkene nasıl intikam almayayım, nasıl ağlatmayayım, bana tuzak kuranların eseriyim ben, herkes duracağı yeri bilecek, çünkü ben kendimi zor kazandım, savaşmak istemiyorum, kendimle bahtiyar olmak istiyorum lakin haddini aşanlara karşı da öyle susup da oturamam, zinhar hakkımı helal etmeyeceklerim de var, dilerim ki her zerresine kadar alayım hakkımı. İntikam almak da insana kendini iyi hissettiriyor, tabii ki küçük şeyleri görmezden gelirim, bazı şeyleri cahilliklere veririm lakin eski ben değilim artık ben.

Bugün tibet felsefesinde işledik helenanın bir beyiti vardı tamda çamurla ilgili ve bu konuya cuk oturuyor oku bunu

Patikaya giden sadece tek bir yol vardır; ‘Sessizliğin Sesi’ yalnızca bu yolun sonunda duyulabilir.

Adayın çıktığı merdiven, keder ve acı basamaklarından oluşmuştur; bunları sessizleştirmek ancak erdemin sesiyle mümkündür.

Ey Aday, ardında bırakmadığın bir tek kötü huyun bile varsa yazıklar olsun sana. Çünkü o zaman merdiven çökecek ve seni düşürecektir. O Merdivenin ayakları senin günah ve kusurlarının derin çamuruna batmıştır ve bu geniş madde bataklığını geçmeye kalkışmadan önce, ayaklarını feragat sularında yıkamalısın…”

Bugün işledik aynı beyitleri tamda böyle tarif edilebilir.

Ayaklarıma bulaştı, bazen kalbime ulaştı dünyanın çamuru. Kalamadım.