İnsanlara güvenebiliyor musunuz?

Sevmeyi de, sevilmeyi de arkadaşlarımı da sevgili bulmayıda her şeyi rafa kaldırdım. Sıktı artık toksik ilişkiler, samimiyetsiz gülüşler, çıkarcı yardımlar, seni iyi hissettirmeyen boşuna vaktini çalan uzaktan bakan insanlar. 3 kedim, bir annem ve ben. Şimdilik iyi böyle.

Kazıkları yiye yiye öğreniyoruz, içimizde iyiliğe kanıp bile bile ladeslendiğimiz de oluyor.
Öyle herkese güvenilmez, çok acayip zamanlardayız. En yakın dost dediklerimizden arkadaş dediklerimizden bile kazık yiyince yazık ya bu boşmuş deyip geçiyoruz.
Güven sorunumuz yok bence tamamen güvenilmez zamanlardayız.

Ben güvenmek istiyorum fakat bunu insanoğlu benden alıyorum yaptıkları ve söyledikleriyle.
Extra bir çaba harcamadan birde bunu farkında olmadan yapıyorlar.
En son aradığınız kişiye ulaşılamıyor cümlesini duyunca galiba dank ediyor.

Güvensizlik bir sorun ama bu benim diil bana bunu yaşatan insanların sorunu insan yaşamış olduğu olaylardan , çevreden etkilenerek artık güvenme duygusunu yitirebiliyor kime güveneyim bilemiyorum yalannnnnnn yalanının öyle bir zaman geliyor ki seni uzaktadır diil en yakınların yaralıyor, kırıyor üzüyor şimdi nasıl güvenirim ben bu insanlara diyorsun..

Güven zamanla oluşacak bir şey, güveniyorum sadece dikkatli davranmaya gayret ediyorum diyebilirim.. kişinin kendini birazda nasıl yansıttığı önemli..

O güvensizliği tutarsızlıgi yaşamama rağmen sanki hiç ders almamış gibi gidip yine güveniyorum...