İmanda zayıflama konusu?

Aslında bu yaklaşım baya doğru. Yani olayın özü imanımda zayıflama hissediyorum ama bizzat benim yaşadığım olaylar yüzünden. Yoksa işi mantığa vurduğum da ben de biliyorum maddenin kendi başına var olamayacağını. Ben de biliyorum tek bir insanın bile varoluğunun tesadüf olamayacağını. Bütün bir evren haykırıyor yaratıcının varlığını. Ama benim sebebim daha şahsi ve kişisel nedenler. Zaten ben tartışma konusu aramıyorum. Çok şükür diamond ya da ona laf yetiştirenler gibi ego tatmini peşinde değilim. Ben sadece zayıflayan imanımı kuvvetlendirmek istiyorum. Ve bir cevap arıyorum. Bu arada senin görüşün ciddi ciddi bana yardımcı oldu. Allah razı olsun.

Sağol.

Suçluluk ve pişmanlık duygumu, hele hele çok önemli bir şeyimi kaybetmek üzereymişim gibi gelen o duyguyu tarif edemem. Benim bütün hayatım iman üzerine. Yani beş karış sakal bırakmış dantel takkeli biri değilim. Olmam da gerekmez. Ama ben hayatımı Tanrı üzerine kurmuşum. Tanrı kavramını Haşa çıkarırsam ne kalır?

şahsen en çok olmak istediğim şey, bak bunu tek kelimeyle tarif edemem. Mesela Abdül kaadir geylani hazretlerini ele alalım. Ömrünün nerdeyse yarısını çölde geçirmiş. Rivayet o ki bir gününü komple oruçla geçirip ertesi günü orucunu açarak geçiriyor. Oruçlu olduğu günlerde elini neye atsa yiyeceğe dönüşüyor ama o Allah aşkı için o yemeklere bakmıyor. Orucunu açtığı günlerde deniyor. Elini kuma taşa değiyor ama ortada yiyecek yok. Böyle bir sınava katlanmak kolay kelimesinin yakınından geçmez. E bu adam deli miydi ki böyle bir hayatı yaşadı. İlla ki ona bu hayatı kolay veya katlanılır kılan aldığı bir tat vardı. İşte o tadı o lezzeti ben de alsam ne var. Sabahları ankiseyete ile değil de mutluluk ve huzurla kalksam ne var. Ölecek miyim , hastalanıp yataklara mı düşeceğim, ölürsem sonum ne olacak diye her gün kendimi yemek yerine acaba yarın beni ne güzellikler bekliyor diye düşünerek geçirsem ne var. Bir aşığın sevgilisine kavuşma hayalini kurarak zamanın nasıl geçtiğini anlamadan mutluluk hormonları salgılayarak yaşadığı gibi yaşasam ne var!!!

İşte benim sorun tam olarak burada başlıyor. Emek olmadan yemek olmadığını ben de biliyorum. Ama kitaptan okuyup öğrenmek başkaaa, başına gelmesi başka. Örneğin evladı sma hastalığına yakalanmış bir anneye bu tip mevzular açmanın pek bir anlamı yoktur. Onun derdi evladıdır. Ve ister istemez ''Neden benim başıma geldi'' diye sorar ve çok tehlikeli düşüncelere girer. Çok şükür benim böyle bir derdim yok ama benim de kendimce sıkıntılarım var. Ve ben de benden daha iyi olan insanları görünce kıskanıyorum. Ve sorguluyorum. Adam bildiğin ciğeri beş para etmez. Ama öküzz gibi sağlıklı ve doğuştan babadan zengin. Bir baş ağrısı bile çekmeden nice yaşına gelmiş. Gamsız kedersiz. Sıkıntı nedir bilmemiş. Adamın en büyük derdi yaptığı iddia kuponu falan maçta tek golle yatmıştır. Daha büyük sorunu yok. Şans desen herifin suratından akıyor. Elini neye atsa yeşeriyor ve bunun için zerre çaba göstermiyor. Konu buradan açıldığında bazı cenneti gidip görmüş gezmiş öğrenmiş sonra dünyaya geri gelimiş bilge insanlar durumu açıklıyor. Benim öteki tarafta daha çok mükafat göreceğimi, benim sınavımın daha zor olduğu için ona göre ödülünün büyük olacağını vs vs söyleyip bana şükrü tavsiye ediyor. Bu arada bana şükrü tavsiye edip de benden daha kötü olan birini görmedim. Hep tuzu kurular şükürü tavsiye eder niyeyse. Haliyle insan düşünüyor. Allah sağlık sosyal ve maddi olarak iyilik halinde olan herkesi cehenneme atıp benim gibi çile çeken herkesi cennete atacak ve bunun için şükretmeli miyim? Çok saçma! Cevabın bu olmadığını hepimiz biliyoruz. Pek ala acı çekmeden ve ciğerimizi parçalayacak olaylar yaşamadan bir ömür sürebilir ve bu ömrün sonunda Allahın taktiri ile cennete girebiliriz. Rabbin taktirini kazanmak için illa ezim ezim ezilmek mi gerek=? İşte bu tip soru ve sorunlar beynimin yiyicisi oldu.

demek istediğini anladım. Emeğin için de çok teşekkür ederim.